getint & geslepen

Vandaag zat mijn laatste surveillantiebeurt erop voor de 3de zittijd. Twee studenten slaagden erin me te verrassen. Achter in het auditorium had één kerel een grote inkpot van Pelikan mee, om zijn pen mee blauw te trekken. De gast rechts van hem had op het belendende lege klaptafeltje een puntenslijper (tafelmodel) geïnstalleerd. Hoe verzinnen ze het.

NMBS x2

Vanochtend zat ik voor het eerst zonder het te beseffen in 1e klas, waarop ik even na Brussel door een conducteur gewezen werd. Ik moest, ondanks de gapende leegte in alle wagons, mijn boeltje bijeenharken en een andere plaats zoeken.

Deze avond besloot mijn rechtstreekse verbinding Leuven – Mechelen – Kortrijk onaangekondigd in Gent een andere richting uit te wisselen en naar Oostende door te sporen. Verdiept in een boek werd ik opgeschrikt door een droge klik, gevolgd door een “Beernem” waar een “De Pinte” hoorde te staan. Terugkeren uit Brugge dan maar.

2x meh.

“very creepy sounding”

Op YouTube zijn er enkele fragmenten uit Classic Albums te zien waarin Butch Vig, de producer van Nevermind, aan het mengpaneel enkele Nirvana-klassiekers deconstrueert. Hoewel je eigenlijk niets nieuws te weten komt, vond ik het beluisteren van de tracks apart toch verhelderend als bevestiging van een oud vermoeden, nl. dat het geluid hem deels echt wel in de mix ligt, in de gelaagdheid van partijen.

Drain you, met die geweldige kickstart na de openingszin die echt uit de boxen spat en die veel luider is dan je ooit in één take uit een gitaar zou kunnen persen, is daar een goed voorbeeld van:

Geweldig gewoon.

Maar ook voor een platgepeeld nummers als Smells Like Teen Spirit is zo’n dissectie verhelderend en ondanks alles een erg emotionele ervaring, met doorvibrerende boventonen en een kapotgeschreeuwde stem:

Na al die jaren doet me dat nog steeds iets.

Mr. W

Via een link op Facebook:

Marsman over Pinthus en vormbesef. Met een noot naar Jean Paul.

Op zoek naar een uitdrukking over een recensie van Hendrik Marsman uit 1921 (uit Den Gulden Wickel 20) over de bundel Menschheitsdämmerung van Kurt Pinthus gestruikeld, die bekende collectie expressionistische gedichten van na WWI. Marsman oordeel in een notendop:

HET werk: een schreeuw, geboren uit veel bloed en tranen; vorm: ontbreekt; bij gevolg: geen kunst.

Iets uitgebreider klinkt het verderop:

Duitschland heeft vier jaar gevochten: dat wijzigde bij een groote groep ten deele de mentaliteit; zij werd die – zooals hare dragers gaarne en smakeloos prediken – van de ‘gelouterde Menschelijkheid’. Daar is onloochenbaar iets – vrij veel – van aan. Het is begrijpelijk: honger, ziekte, luizenplaag, shrapnells doen twijfelen aan een en ander; en – naar verluidt: uit den volmaakten chaos, hel-en-hemel van al ’s levens waarden, stond de Mensch op, naakt. In wezen accepteer ik dit; vele verschijnselen staven het, zoo de boeken van Toller, Kaiser, Rubiner, Von Unruh, Frank – maar hun mentaliteit ligt me niet: ze is zwaar, huilerig, vermoeiend-‘hartelijk’, ‘menschelijk’ alweer, ik stem het toe, ‘al-te-menschelijk’ zelfs, echter: zoo ze in-staat waren hun psyche – van welke makelij die dan ook is, mits lévend – in hun werk te ver-beelden, vòrm te geven, dan hadt ge dat als kunst te aanvaarden. Zij falen echter: al deze menschen – met uitzondering van Heynicke, Trakl, Stramm – missen: creatief en expressief vermogen, zij vertolken hun mentaliteit gebrekkig, luk-raak, zoo-ongeveer (‘er war ein Dichter und hasste das Ungefähre, Rilke in ‘Brigge’) – slaan er een slag naar, vrijwel steeds mis. Daarom en daarom alleen: geen kunst. Want leven is er achter: ‘fel, opstandig, pathetisch’.

Ik ben blij dit zo te lezen – ik herinner me hoe ik jaren geleden door de bundel bladerde en slechts enkelingen (Trakl, Stramm, Benn…) goed vond – de rest simplistisch, plakatief, onecht.

En dan volgt een vergelijking met anderen, zelfs uit het Pantheon, waartegenover Cervantes en – vuurwerk – Jean Paul genoemd worden:

Daarom: laat mij Jean Paul lezen, wat ge maar wilt van hem: een kosmischen kwinkslag, of een novelle van Cervantes: geciseleerd en àf, zòo-en-niet-anders, of … Ik wil er met nadruk op blijven wijzen – tegen alle catechismussen der idee- en Mensch-expressionisten in – dat er zonder nauwkeurig vormbesef en ten-einde-toe-doorwrochte expressie nooit-ofte-nimmer kunst kan zijn; ik kies voorbeelden (‘verdammt, soll ich euch denn alles vorpfeifen?’ Jean Paul!) zelfs, uit de grootsten, uit-den-treure verheerlijkt: Whitman, Van Gogh, Mevr. Roland Holst. Kosmisch-in-aanleg, ongetwijfeld, maar teveel van hun pogingen tot verwerkelijking stranden op een gemis aan kùnnen. ‘Kunst mag zijn, al wat ge wilt, maar het kunstwerk komt uit de werkplaats’ (Wichman – men deed beter hem te lezen dan ‘m te laten verhongeren -).

Nou, nou.

● Rec

Op de Flickrstroom van Damaschke een mooi staaltje marketing en design gezien: het Universal-Notizbuch van Reclam, uitgegeven als een van de boekjes uit de beroemde/beruchte Universalbibliothek.

Vooral de verschuiving Reclam –> ● Rec vind ik erg goed gevonden!

Eurostar humor

Kijk, eigenlijk moet ik hier wreed om grijnzen, om deze bepaling op mijn Eurostar-ticket:

de tragiek van de moderne wetenschap

Lezend over luchtfietsen het volgende tegengekomen:

10. September 1989: Der erste durch Muskelkraft angetriebene Helikopter Da Vinci III der California Polytechnic State University flog für 7,1 Sekunden und erreichte eine Höhe von 20 cm. (Q – meer)

7,1 seconde, 20 cm hoog. De afstand werd niet opgetekend.

primeur

Rolfje heeft vanavond zijn eerste skelleke gegeten, uit handen van een beenhouwer in de Colruyt van Kuurne.

woord van de dag

schijtbezie (de)