De zaak Alzheimer viel best te pruimen: beetje voorspelbare maar stevige, ondanks alle (goed geïntegreerde) Amerikaanse invloed Vlaamse toebak, die moeilijk weg te boenen bruine spuugplekken achterlaat.
Zoals steeds was het ook lachen geblazen met plezierige kleinigheden zoals het fameus pompeuze Ledda, zoals met de zwaan maar met twee d’s. Waarom het niet Ledda, zoals de Oudijslandse poëzie maar met een L is, wordt pas later in de film duidelijk. Niet alleen zijn Codex Regius en/of Snorri Sturluson enkel een handvol menswetenschappers bekend, dus wellicht wat te veel gevraagd om de “intellectuele blaaskaak” van een Vinck geloofwaardig en toch voor een groot publiek verstaanbaar te construeren, ook is het de perfecte basis om later Ledda een zwaantje te laten omverrijden. Lachen!
Ik moest toch even googelen om de mythologische hint te snappen hoor. Weer een gat gevuld in mijn cultuur. Waarvoor dank