‘t Stond al bij Huug, en vandaag is het ‘tfilmpje van de dag bij Humo: een korte Mitschnitt ten terasse Wally’s in Miami:
Het maakt me wat weemoedig:
Eddy Wally is een van de figuren van wie ik soms denk - Amai (ja, welzeker, dus:) Amai: wat gaan ze doen als die sterft? Bij Urbanus heb ik dat bijvoorbeeld ook. God geve dat het nog even duurt voor het zover is, voor beiden, maar ik kan me niet goed voorstellen hoe je een necrologie schrijft voor Eddy, voor Urbanus. Mijn individuele gevoel - ja, dat kan ik me voorstellen. Maar niet hoe de media het zal aanpakken. Ik zal ver van het circus blijven, denk ik.
Voor mij is naar Eddy Wally kijken de laatste tijd synoniem met geconfronteerd worden met blijheid en vergankelijkheid tegelijk - de Miamibril geeft dat enkel een nog scherpere glitterrand. Niet dat ik er nu al van wakker lig (andere gesels, andere gezellen), maar laat het nu net dat zijn wat Lynch altijd zo verleidelijk pijnlijk voor me gemaakt heeft. Huug heeft gelijk, met zijn vergelijking.
Eddy, het ga je nu al goed!
