Daar is ie weer, trouw als een logge hond: mijn psychosomatische kwispelknie.
Snerpende steken in de linksachterste kruisbanden. Eens om de zoveel weken, bij kil weer en verkeerde ochtendbenen, krabbelt ie enthousiast aan de deur. Nabij frituur De Leeuw was het al prijs: doorzakken in de vroege uurtjes. Bah.
