Komm, süßer Tod

Bah. In rusthuis Privilege in de Bagattenstraat in Gent (waartegenover mijn vriendin en ik elk een paar jaar gewoond hebben) kwam aan het licht dat de hoofdverpleger met een insuline-injectie enkele oudjes om het leven bracht. Brr. Erger dan fictie – en hopelijk groeit het slachtofferaantal niet meer. Een regel stilte:

…

Desondanks kan ik niet anders dan aan Wolf Haas’ verknipte krimi Komm, süßer Tod te denken – een aanrader van formaat (Deutscher Krimipreis 1999). Jammer genoeg niet vertaald, ook niet de de verfilming met Josef Hader als Simon Brenner (Oostenrijkse filmprijs 2001; trailer). Geen simpele klus door de zware Oostenrijkse tongval, de snelheid, de gelaagdheid en de soms subtiele talige speurzin van Brenner, maar Haas is zo’n auteur die op zijn eentje de wat sombere wolk die van de Duitse literatuur in onze contreien gemaakt wordt, kan wegblazen. Werp af en toe een oog op de H-sectie in de rekken van uw boekhandel, misschien laat zich een ziel vinden die deze parels naar het Nederlands weet om te zetten. Hoop doet leven.