Ach ja. Vanavond is er weer het jaaroverzicht. Of beter: de herhaling op het eerste net, want Het jaar van de kloof zond Canvas een beetje verdoken verleden week al uit.
Vroeger was het jaaroverzicht een orchestratie van beeld en geluid waar ik erg naar uitkeek, een stroom schotsen, aangehaald met rode, groene en gele draden, Olympischgewijs, gekleurd dus - en zo wat ge- en vervormd. Maar is verslaggeving niet net dat perspectiveren, het bijslijpen, tot op het scherp van de snee en daardoor prikkelend, als een uitgeschoven scheermes … drie uur later.
Verleden jaar brackte de nieuwsdienst er niet veel van - het was een uitgesponnen babbelbedoening, waar enkele figuren een handvol beelden toelebberden. Bah. Terechte kritiek weerklonk uit alle hoeken, niet alleen de niches.
Dit jaar werven pakkende beelden weer voor een geslepen verhaal, vertoond en verbeeld. Maar bespaar u de moeite - ondanks de vele gebeurtenissen lijkt de vertelling nergens naar. Het leitmotiv etcetera zegt het helemaal - een onnodige en verwarrende opeenvolging van beelden, rafelig ongepast. Ok - het moet niet voorgekauwd, en een mens mag zelf nadenken en zich zelf een mening vormen. Duiding hoeft ook niet - commentaren hoor je in duidingsprogramma’s, kranten en de betere blog op te rapen. Bovendien weet ik wel ongeveer wat 2007 bracht - net daarom had ik graag een wat irriterende montage, een perspectiefverkorting, een sentimentele wending gezien. Niets van dit alles.
Jammer, heel jammer. Niet dat de VTM-nieuwsitems in Het Jaar van het Nieuws zo goed waren, of dat ik me kon vinden in de montage- en presentatiestijl (geen data bv - deixis à la “vandaag werd” en “zoals deze morgen bekendgemaakt”)), maar er werd tenminste een verhaal verteld. Van Knut, Bokito, aasgieren en Stef bij de leeuw van Waterloo.
Brul, brul, VRT. Ik hoop volgend jaar weer van jullie te horen.
