Wat een zinnen ben ik aan het vertalen - en soms valt een alliteratie waar je ze het minst verwacht:
Ze trokken grote aren uit hun tasjes en begonnen te kauwen : zacht knarsten de korrels tussen hun kiezen.
Al zou “graantjes” misschien meer op zijn plaats zijn. Of toch gewoon “graankorrels”? Ach …
Ik zou die laten staan. Het klinkt gewoon lekker.
En nog een lichte tongbreker om 10X snel te herhalen.