zement

Het New Yorkse strijkijzer is waarschijnlijk het beroemdste (aheum) staaltje hoekarchitectuur, maar in ‘t Zuid in Antwerpen kunnen ze er ook wat van. Heel wat hoekhuizen hebben een beetje van een voorsteven van een schip: uitstekende vlaggenstokken, patrijspoortramen, een occasionele golving in de geveltextuur… Maar dit oude huis trekt die lijn wel hel ver door:

Tijdens het korte bezoekje aan de kleine tentoonstelling met een selectie van Arturs werk ook nog deze gemaakt, bij het naar buiten gaan.

Trieste stad, soms, Gent… al spelen het weer en de blijkbaar al jaren op nonactief geplaatste ramenwassers van De Centrale ook hun rol

Deze week in het journaal, tijdens de verslaggeving over de klimaatconferentie van Bali, was het weer zover. Opnieuw moesten dikke rookpluimen de aandacht voor luchtvervuiling opvijzelen.

Op zich niets verkeerds mee, ware het niet van de typische semantische vervuiling van het begeleidend beeldafval:

De eerste tekenen van gewenning treden op, en daarom is het goed er nog eens op te hameren: op zich is hier niets mis mee! Dit is zelfs geen rook, maar waterdamp! Zulke beelden zijn verdommend: Jan en Mieke Modaal zijn zó gewend niet meer te moeten nadenken bij het gesproken dagblad, aangezien alles hondervoudig voorgekauwd wordt (hoeveel keer per week wordt er niet gezegd dat Jeruzalem de hoofdstad van Israël is, of dat Poetin president is van Rusland - dat weet de gemiddelde kijker toch?), dat het interpreteren van het metonymische beeld “koeltoren -> industrie -> vervuiling” wel spaak moet lopen. Niet dat het speelgoed is, die torens, maar het mag wel eens gezegd.

In The Simpsons doen ze dat trouwens goed: daar staat er zelfs zo’n nuclear symbooltje op - stof tot nadenken:

Twee slechte bull’s eyes, die. Het is het paarse gebouwtje waar je je pijlen op moet richten, als het dan toch zijn moet…

Rottie heeft gelijk. Rondkijken voor huizen (ook al is het niet echt dringend) kan zeer demotiverend zijn. Al zitten er soms verborgen parels tussen, zoals deze “prachtig gelegen bungalow” midden het opbeurend groen en met verkwikkende optische effecten als keukenvloer.

Ja, het worden barre tijden…

Toykyo, zo heet ie, schijnt het, het furby-achtige lachebekje dat menig Gentse blinde gevel siert.

De meest zichtbare is wellicht die aan de achterkant van de Galeria Inno/Kaufhof aan de Ajuinlei, waar hij een wulps naakt silhouet verving, maar de allerliefste versie vind ik nog altijd die aan de Opgeëistenlaan, niet ver van het Rabot en het nieuwe gerechtsgebouw. Die is zo schattig robottig, een beetje het Tobbi-gevoel dat bovendrijft.

Klick-Klick. Medium city life, het kan zo mooi zijn.

Een mooie dag! Deze morgen eerst naar mijn nieuw werk getramd om de begindatum definitief op papier te zetten. Vandaar te voet door een oude liefde: de buurt in de driehoek Rabot - Neuseplein - Veerleplein, waar ik tussen 2000 en 2002 gewoond heb.

De Lievekaai ligt er nog steeds even vredig bij op mistige morgens als vandaag - ik kijk er echt naar uit ’s middags daar mijn boterhammen te kunnen knabbelen!

Vandaar over de Korenmarkt, waar de nog immer foeilijke luifel van de Hema en een vreemde stapeling tegen de deur van een apothekerij mijn aandacht trokken, richting Veldstraat:

Toen ik de Voldersstraat passeerde, lonkte plots de Slegte. Hoewel ik veel tweedehandsboeken koop (Oxfam bookshops, rommelmarkten, eBay, abebooks.com, amazon.com, zvab.com, 11.11.11-bibliotheekacties …), was het al meer dan een jaar geleden dat ik daar nog eens binnengelopen was. Met veel in de enthousiaste pollekes gestaan, maar dit was de finale oogst:

Van boven naar onder:

• Witold Rybczynski, One Good Turn: A Natural History of the Screwdriver and the Screw
• Jonas Ridderstråle & Kjell Nordström, Funky Business: Talent Makes Capital Dance
• Piet Meeuse et al. (uitg.), Ga ik weet niet waar, haal ik weet niet wat. Een keuze uit 100 x Raster

Spannend. Eerst nog wat andere dingen, natuurlijk, maar ze staan klaar in de kast. [Ook eens in het Paard van Troje binnenspringen, noteerde ik in mijn agenda.]

Terug richting centrum, opzoekinkje in de centrale bib. Richting Zuid kon ik me in de Lammerstraat bij Bach niet van volgende knuffel afwenden zonder even aan de venster te staan plakken. Zo lief man! Maar bijna 70 EUR is wel een serieuze lek geld… dus nog even in beraad.

Daarna naar huis, verder werken. Lezen, correcties. En een mini-Ben&Jerry Vinalla Toffee Crunch gelepeld. Jawadde-dadde…

(voor meer speekselproductie, klik)

Tussendoor even gepauseerd en wat rondgezwommen in zilte melancholie - op Youtube gezocht naar de video die het best de sfeer van de EBM/electro-optreden uit mijn jeugd weergeeft [en het nummer begint pas op -4:50 / +2:46 :-)]. De keuze viel op deze gouwe ouwe, die ook op mijn allereerste verzamelcassetje van Peird stond. Het zal het weer zijn: dat van vanmorgen is hoe ik me lange lappen herfst uit de late jaren negentig voorstel. Plastic Noise Experience, Kill the 6. Best heavy. En ik vind het nog steeds goed!

Daarna naar de supermarkt in Heusden om knabbels - alleen thuis, dus vreemde kost gegarandeerd. Broodjes, gedroogd spek, beefburger (overlangs gesneden), sla, olijven met feta, en hup!

De droogkast piept, de was roept.

… Gelukkig zijn!

Gisteren met zijn tweetjes richting Nederlands Architectuurinstituut en Rotterdam in het algemeen. De overzichtstentoonstelling over het werk van Le Corbusier is steengoed. De audiovisuele invulling het Philips-paviljoen voor de Wereldtentoonstelling van 1958 was maar één van de hoogtepunten - ook gedetailleerde maar bevattelijke info over modular, over de invloeden van industrieel en koloniaal design op zijn meubels, reisschetsen van verbazingwekkende precisie en een aantal actieplannen voor grote Zuidamerikaanse steden (Buenos Aires) maakten het echt de moeite. Nog maar tot 2/9, dus één van de volgende weekendjes zou alvast volzet moeten zijn…

Er was ook zomercarnaval in Rotterdam, een flamboyant spektakel waar we ons doorwurmden op zoek naar mooie plekjes. We hadden allebei weinig zin in het gedruis en gedrang, maar ondanks het artificiële van de festiviteiten was het toch een niet-onaangenaam volks feest, met weinig gebral en heel wat swing, Surinaamse broodjes (mét sambal), Thaise loempia’s, rare drankjes uit karren met donkere zelfportretten erop, skaters, sambadansers, zakjes patat. Nederland. Sympathieke en hulpvaardige mensen overal. En overweldigend in de kleurenrijkdom van de etnische mix, charmant in de ordelijkheid van het vetrier.

Overweldigend ook hoe de stad zichzelf uit het puin van WO2 getrokken heeft - het is maar Berlijn dat hier qua dichtheid van moderne architectuur aan kan tippen. Adembenemend soms, camera al te vaak op 18 mm, en zoals in veel grote steden na een tijdje nekpijn van het naar boven turen. Heel indrukwekkend bv de Erasmusbrug met daarachter de Kop van Zuid, met onder meer het hoogste woningcomplex van Nederland, de Montevideo (rechts).

Ook gewoon aangenaam toeven daar, met een in staal gegoten scheepsstapelplaats op het einde van de kaai. Even uitblazen en uitwaaien, de voeten laten rusten. Tuurlijk. En dan naar huis.