zement

Zoals wel vaker de laatste weken was mijn schoonzus op bezoek vandaag. Mijn vriendin maakte door het venster volgende reeks foto’s van ons nichtje, liggend op de rug van de zetel, in een licht geval van kinderverwaarlozing.

En lachen dat ze doet, de tante. Schoonbroer, grijpt in!

Leutigaards, daar in Angola:

The national flag shall consist of two colours in horizontal bands. The upper band shall be bright red and the lower one black and they shall represent:
Bright red - the blood shed by Angolans during colonial oppression, the national liberation struggle and the defence of the country.
Black - the African continent.
In the centre there shall be a composition formed by a segment of a cog wheel, symbolising the workers and industrial production; a machete symbolising the peasants, agricultural production and the armed struggle; and a star, symbolising international solidarity and progress. The cog wheel, the machete and the star shall be yellow, symbolising the country’s wealth.

Ik vind dat eigenlijk wel straf, dat ze in de blazoenering zo openlijk naar het moorddadige karakter van het landbouwtuig verwijzen.

In het wapenschild is het ook van dat:

The insignia of the Republic of Angola shall be formed by a segment of a cog wheel and sheaves of maize, coffee and cotton, representing respectively the workers and industrial production, the peasants and agricultural production. At the foot of the design, an open book shall represent education and culture, and the rising sun shall represent the new country. In the centre shall be a machete and a hoe symbolising work and the start of the armed struggle. At the top shall be star symbolising international solidarity and progress. In the lower part of the emblem shall be a golden band with the inscription ‘Republic of Angola’.” (Q)

De ronde omlijsting vind ik dan weer wel goed gevonden.

In de HEMA nu al Koreaanse taferelen:

ING Melle behandelt haar klanten:

Op het internet zijn de vreemdste dingen in omloop. Een ervan zijn verschillende (meer of min in detail tredende) handleidingen over hoe een pompelmoes te eten. Er is een wikiHow- en een Instructables-entry, een verhelderende blog-entry, oude fora-entries, etc. etc.

Wat me daarnaar deed zoeken was een bijna spirituele ervaring op mijn nieuwe werk deze week.

// Interlude: Ja - rood beviel niet erg en werd weer blauw, zij het een andere tint. //

Als ik pompelmoes eet, is dat voor de tv, gewapend met een snijplank, een scherp mes, een rol keukenpapier en een handdoek. Ik snij de bol in een paar stukken (meestal 8 ) en zet daar mijn tanden in. Het oerwoudgevoel: sap langs de kin, plakkende handen, the works. Vandaar dat ik vroeger wel eens blik kocht (ook niet te versmaden), voor op het werk en zo.

Toen ik gisteren een collega een grapefruit ter hand zag nemen, hield ik dan ook de adem in. Maar zij ging systematisch te werk, sneed de vrucht in twee, maakte het vlees onderaan los met een mes, scheidde het partjesvlees van de wandjes en lepelde er toen de stukjes uit. Voornaam, damesachtig, proper en smakelijk.

Verbluft was ik! Een zo groot enthousiasme over grapefruits was voor mij geleden van de tijd - tweede kan - toen ik Julian Barnes’ A History of the World in 10½ Chapters las.In het laatste hoofdstuk wordt een man wakker - en krijgt een onbijt op bed aangeboden, of correcter: “the breakfast of [his] life and no mistake”. Een belangrijk onderdeel daarvan is de pompelmoes:

The grapefruit, for a start. Now, you know what a grapefruit’s like: the way it spurts juice down your shirt and keeps slipping out of your hand unless you hold it down with a fork or something, the way the flesh always sticks to those opaque membranes and then suddenly comes loose with half the pitch attached, the way it always tastes sour yet makes you feel bad about piling sugar on the top of it. That’s what a grapefruit’s like, right? Now let me tell you about this grapefruit. Its flesh was pink for a start, not yellow, and each segment had already been carefully freed from its clinging membrane. The fruit itself was anchored to the dish by some prong or fork through its bottom, so that I didn’t need to hold it down or even touch it. I looked around for the sugar, but that was just out of habit. The taste seemed to come in two parts - a sort of awakening sharpness followed quickely by a wash of sweetness; and each of those little globules (which were about the size of tadpoles) seemed to burst separately in my mouth. That was the grapefruit of my dreams, I don’t mind telling you.

Zo lekker zag het eruit, op de “prong” en de “tadpole”-vergelijking na. Deze laatste best eigenaardig, trouwens - tadpoles (of, met een instant-blijmakend Engels synoniem, polliwogs) zijn namelijk kikkervisjes. Smakelijk kan je dat niet noemen. Ik schrijf het een soort jongensachtigheid toe, type herwonnen jeugd, maar wellicht zijn er andere, betere ideeën.

Bah, bah, vies en triest trouwens welk mottig gePainte, geblutste grapefruits onder de Wikimedia Commons aangeboden worden, naast de supra weergegeven nog te doene:

Bizar dat in maar liefst tíen talen (Spaans, Hebreeuws, Hongaars, Italiaans, Japans, Servisch Fins, Turks, Chinees en -godbetert - Srpski) deze trieste bollen als afbeelding gebruikt worden.

Ik zou van “trieste, onesthetische landen” gewag kunnen maken, maar ik abstineer. Ik ken daar namelijk mensen.

Met de neergaande kerstavondzon geef ik een glimp van een andere wereld, waarin de wollebollen het kerstverse kind komen bezoeken.

Ten huize zement, op de stereo, te bezichtigen tot 6 januari.

De laatste week heb ik een andere afbeelding ingesteld als bureaubladachtergrond, die (anders dan ik verwacht had) vliegen trekt als stroop. Collega na collega kwam vragen wat er eigenlijk op stond.

klikken zorgt voor groei!

Het is de befaamde scheepslift (dt: Schiffshebewerk) in het Noordduitse Scharnebeck, in 1974 als het grootste ter wereld geconstrueerd. Die over’lift’ 38 m, een deel van de meer dan 60 meter hoogteverschil op het Elbe-Seitenkanal, en is echte kathedraal. Het was al laat toen we er aankwamen, maar visueel is het in elk geval een ongelofelijke aanrader…

De max dat zoiets verwondering kan oproepen, ook in een richting nieuwjaar kabbelende kantooromgeving.

Op weg door Ledeberg grote borden over de kerstmarkt en kerstverlichting, een keer op de markt en een keer op de rotonde vóór de oprit naar de autostrade:

DE KERSTMARKT EN DE KERSTVERLICHTING
WORDEN U VRIENDELIJK AANGEBODEN DOOR
Dxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Iedereen beseft toch dat mensen in auto of tram en passant niet zo snel kunnen lezen? Ook hier geldt: hoe korter, hoe beter. Zeg nu zelf:

KERSTMARKT & -VERLICHTING
Dxxxxx xxxxxxxxxxxxx

Een foto heb ik er niet van, maar ter vergelijking:

Gisteren heel even bij Artur aangelopen, die in de Gentse Centrale tentoonstelde. Een wat vreemde opstelling, aan de kant in de groene zaal, maar de korte ontmoeting vond ik best geslaagd. Heel raar om iemand te spreken die je alleen kent van een blog.

Het Start-evenement was, ook al waren we er door omstandigheden maar kort, best interessant. Voor de volgende editie trek ik beslist meer tijd uit.

De Centrale zelf is een prachtige locatie,industrieel, baksteen, hoge muren, vol imposant lijnenspel en toestellen met geheimzinnige wijzers. In het oog te houden dus.