Een vriend van me had me op fotoreportage gestuurd, dus vond ik mezelf gisterenavond terug onder de brug onder de Gentse bretelle B401, waar het water langs de Sint-Lievenslaan en de Keizervest stroomt. Ik was daar nog nooit te voet geraakt, maar het loont de moeite.
Een van die plekken die iedereen wel kent maar waar nooit iemand komt. Duiven, afspanningen, rust. Met boven je de avondspits.
De doopviering zelf was een harde noot om kraken. Rolfman had het niet begrepen op zijn (toegegeven, nogal warme) doopkleed en op het gezellig geruchte en geroezemoes in de kapel, met doorlopend bleitinghe tot gevolg. Een mens kon enkel bedremmeld glimlachen en met een half oog zijn tekstjes afhaspelen.
Maar goed - gedoopt en gezalfd is ie, in de kerk waar mijn grootvader jarenlang koster geweest is, en daardoor ook klaar voor allerlei Jezus-verhalen en Moses-zandbakkerij in de aanloop naar zijn eerste communie binnen een paar jaar. Daarna (en ook daarvoor, mocht het een vroegwijze zijn), is hij vrij te doen en laten en geloven wat hij wil. Ons verging het niet anders en we vonden dat geen slecht uitgangspunt. Vindt niet iedereen Jezus geweldig als hij net kan lezen en schrijven?
Thuis een spreekwoordelijk toinfeeste met de trotse meter en peter, met mijn broer en zijn nieuwe vriendin, met mijn beide overgrootmoeders en met een nog steeds zwaar in het rood lopende Rolfman, die de drukte, de emoties, en de warmte wat te veel werden. Op enkele rustige momenten op het ververskussen en aan de borst na (de zogende zusjes maakten hun comeback), liep hij quasi continu hoog op.
Maar een donkere kamer, veel gesus en een nachtje later keerde de rust terug. In zijn nieuw streepjesplunje en zijn bruine ligzak behoorden de vuil emoties daags nadien al tot een ver verleden.
En dat het goed was zo.
Leuke namiddag op het werk: documenteren van het uitpakken van een toestel uit een dubbelwandige kist.
Daarvoor moest het toestel eerst worden ingepakt, en wel door een professioneel inpakker: een uiterst sympathieke, pezige man met een baard die ik pas na een half uur vlot begon te begrijpen en die enorm bedreven en behendig was in wat hij doet. Heel fijn om eens te zien hoe er met schokdempers, tilt-indicators en steunpunten een stabiele constructie opgezet wordt die geschuif en gedender kan overleven. De praktische mens, ik ben er soms jaloers op.
Morgen dit verslaan, verder met de provisioning en de antenne, en dan is het weekend. Mooi zo.
Dit weekend was er de eerste editie van het Resonance festival!
In de Bijloke was ik er maar kort bij: we hadden vooraf nog een en ander te doen. Maar toch nog Krikri en de ReacTable aan de slag gezien. Wat fijn was. Kleurrijk, leuke technologie, maar de RT toch niet echt de ultieme muziekmachine. Dromen als dilletant zonder meer aan de slag te kunnen blijven dromen. Alle laserharpenthereminsreactablesnogaantoe!
Daarna ging het - een tussenstopje thuis later - naar de balzaal van de Vooruit, waar vooral de eerste bijdrage me kon boeien: Kim Hiorthøy, de dreunende dreumes. Ik werd er zowaar zeer enthousiast van.
Niets daartegen was de daarna opdagende dreinerige drammer, Vladislav Delay. Niet dat zijn muziek slecht was, maar de avond vorderde en rechtstaand naar ijle scapes luisteren, is niet aan mij besteed. Bijbabbelen met de vrienden dan maar, en dat maakte veel goed.
Er zat veel tijd tussen de groepen, dus Plaid begon er tamelijk laat aan. Het viel me wat tegen: eerst wat technische problemen, daarna ultradroge, nogal vierkante hooks, geïllustreerd door een saaie lijnenprojectie. Niet slecht, maar niet zo mijn ding. De menigte dacht er anders over.
Daarna was er nog vanalles, maar ik was doodop en besloot de nacht aan de brakers te laten: morgen was er immers nog een avond.
In de Limonada! Waar ik - schande! - nog nooit binnen geweest was. Er was een zee van blauw, lekkere cocktails (Jade! Njam!) en zitblokjes. Een aangename verrassing.
In die zee baadde Wouter van Velthoven, die in zijn dooie eentje analoog geluidjes samenknutselde tot iets ongemeen boeiends.
Vervolgens speelde Deaf Center ten zweef. Volgens de website speelden ze al eens onder de sterrenhemel van het Brusselse planetarium, waar ik een kleine godservaring had op mijn 16de verjaardag, tijdens een in jenever ingemaakte schoolreis. En dat deden ze bijwijlen over in deze kleine kring. Smullen. Bv van afsluiter white lake (luister hier onderaan).
Voor ons was de aflsuiter Kammerflimmer Kollektiv, dat met harmonium, electrische gitaar (hm, nu ja, bespeeld met strijkstok) en contrabas een ijle, jazzy sound produceerde. Ik was wat te moe om helemaal mee te zijn, maar desondanks vond ik het een schitterend concert.
Hartverwarmend, deze editie. Volgend jaar meer.
Het einde van een tijdperk: Blijkbaar stopt Polaroid met het maken van film voor hun instant-camera’s. Jammer, jammer.
Ikzelf heb nog maar 1 keer een reeks foto’s gemaakt, voor een goede vriend die nu mijn schoonbroer geworden is, toen hij voor een project in Sint-Lukas een reeks beelden over MS moest maken die op telefoonkaarten ‘zouden’ komen. Was leuk om doen, en het (groenig gefotoshopte) resultaat was heel behoorlijk
In die zelfde periode zijn de enige drie foto’s van mij met/door een Polaroid camera gemaakt:
Verschwende deine Jugend, ofte: dat waren nog eens tijden! Machtig!
Gisteren hebben we het wiegje geplaatst. Het is wel nog iets mer dan een maand, maar het is wel fijn ook meubilair in blijde verwachting te zijn.
Aangezien ik mijn duim bezeerd had bij een eerste poging, met een gemene tang uitgeschoten bij de eerste vijs (de moraal zit in de keuze van het materiaal), met een lelijke bloedblaar tot gevolg, nam mijn (eveneens zwangere) schoonzus de honneurs waar. Ze hebben er allebei ingelegen, dus dat zat wel goed.
Nu verder afwachten, tot we van hoogzwanger kunnen spreken!
Een paar weekends geleden ging ik op pad. Door de velden. Deze foto die ik toen maakte, kwam ik onlangs weer tegen:
Vreemd eigenlijk: toen Urbanus in Coco Flanel in een weidebadkuip plaatsnam, verhief hij een Vlaams icoon tot iets hogers. Als ik er nu een tegenkom, kan ik alleen maar aan Urbanus’ eigen grootsheid denken.
Toen we dit weekend voor de derde en (urgh) laatste keer in Paradisio waren, een kantoorzaken- annex geboortelijst- annex prullariawinkel in Desselgem, om stuff voor de baby te kiezen, was net het laatste stadium van de kerstopruiming ingezet om plaats te ruimen voor de paasgekte.
Jammer dat ik enkel mijn gsm mee had, want volgend slachtveld was behoorlijk indrukwekkend:
Hooray for victory!
Het New Yorkse strijkijzer is waarschijnlijk het beroemdste (aheum) staaltje hoekarchitectuur, maar in ‘t Zuid in Antwerpen kunnen ze er ook wat van. Heel wat hoekhuizen hebben een beetje van een voorsteven van een schip: uitstekende vlaggenstokken, patrijspoortramen, een occasionele golving in de geveltextuur… Maar dit oude huis trekt die lijn wel hel ver door:
You are currently browsing the archives for the Fotografie category.
|
