zement

Het was eens prijs gisterenavond, tijdens een belspel op één van de commerciele zenders. Ze zochten “automerken met een o”, iets wat al gauw op “sterrenstelsels met een B” of “Europese steden met een e” begon te lijken, aangezien zoals gewoonlijk al snel de meer voor de hand liggende merken zoals Volvo, Honda, Pontiac en zelfs Renault de revue gepasseerd waren, en het eenieder begon te dagen dat het weer van hooibergspeldzoeken geblazen was.

Tot de drammende del bestookt werd door bellers die er duidelijk de Wikipedia-lijst van automerken bij hadden genomen, en de eerste flosj getrokken werd.

Tokchon, was het eerste correcte antwoord. Inderdaad, dat hoort u goed: Tokchon. Een Noord-Koreaans “merk” uit de gelijknamige stad, dat echter al in 1975 omgedoopt werd van Tokchon Motor Plant tot Sungri Motor Plant.

Hadden ze nu gezegd: ja, we zoeken een “klein, historisch Asiatisch automerk met een o”, dan ware het nog te doen geweest. En zelfs dan, want in Kim Mi-youngs interessante artikel “The Struggling North Korean Automobile Industry” uit 2002 is te lezen over de povere kwaliteit van de Noord-Koreaanse kopieëconomie:

In the absence of competition, technological renovation is basically hard to realize in North Korea. Since the 1950s, North Korea’s auto industry has persistently relied on “anatomy plan drawing” - a practice of disassembling foreign-made car models and drawing their parts design one by one. Through this method, they produced late in the 1980s the “Mount Paikdu” model, a replica of the German made Mercedes-Benz. “The car is a poor replica, with the door not shutting properly due to unmatched window sections,” recall North Korean defectors in the South who had traveled in the car. [...] [L]ocal products are so inferior in quality to foreign-made cars that a popular saying goes: “North Korean cars can be likened to ox-carts while their foreign counterparts are airplanes.”

“We zoeken een kleine, historische Asiatisch ossenspanproducent met een o! En we verdubbelen de prijs. Iedereen slaapt toch? Bel nu - en win!”

Las ik bij Michel Vuijlsteke over de Wikipedia-koppeling in Google maps, waar ik ook niet op gelet had (ik ben gewend Flickr maps te gebruiken voor foto’s), en dacht ik: kom, smijten we er eens onze eigen buurt (nog tot ein juni!) in, Melle-Vogelhoek.

Via omwegen leidde het resultaat me naar een interessant weetje over de Belgische en Gentse verbindingswegen. Zo zag het er op het eerste gezicht karig uitziende kaartje-met-wikipedia-markers eruit:

Blijkt dat een lemmaatje te zijn over de B403, een kort eindje verbindingsweg dat de Belgische A10/E40 verbindt met de R4. En dat het nauw sluit, valt op:

De weg is ingericht als autosnelweg en loopt tussen het Knooppunt Merelbeke aan de A10 en afrit 7 (Merelbeke) van de R4. Op dat laatste punt gaat de weg vanzelf over in de R4 in noordelijke richting en vormt er als het ware onopgemerkt eenzelfde autosnelweg mee. De R4 in westelijke richting lijkt als het ware een afzonderlijke weg en is daar geen snelweg; dat stuk is dan ook met de rest van de R4 en B403 verbonden door een gewone oprit.

Vanwaar echter de B in B403? Het antwoord siert het lemma: B staat voor Bretelle, hier Frans voor lus - een “kort stuk weg dat een verbindingsweg vormt tussen een belangrijke autoweg of autosnelweg en een andere weg of een stadscentrum”.

Er zijn hoop en al 11 bretellen in België, en maar liefst 3 daarvan kan Gent haar eigen noemen: de B401 (de roetsjbaan van de E17 naar de kleine ring, de R40), de B402 (de Adolphe Pégoudlaan in Sint-Denijs-Westrem tussen de R4 en de E40 ter hoogte van de Expo), en de genoemde B403.

Vreemde kronkels op onze wegen.

Deze is wel op zijn plaats, nu:

Der zum Doctorat gelangende Student

Wer sauern Schweiß und Fleiß im lernen nicht geschonet,
wird nach vollzogner Müh mit Ehren=Ruhm belohnet:
das Haupt so lange Zeit die Kräffte dran gestreckt,
wird mit dem Ehren-Kranz und Doctor-Hut bedeckt.

So blüht ein Musen Sohn denn diese Ehren-Stuffen,
kan ihn zu größrer Ehr und Dignitaeten ruffen.
Wer was gelernet hat und weißlich rathen kann,
den sieht man in der Welt, als einen Abgott an.

- Dendrono, 1725 (Q)

Die Dendrono heeft trouwens wel meer fraais gegraveerd!

Het woord van de dag is zonder twijfel

dooievisjesvreter

- een synoniem van de ei zo na even geweldige

dooie diender.

Woordenboeken, ze breken me de bek open.

Omdat we nu toch over Angola bezig zijn: daar groeit onder meer deze plant, de welwitschia mirabilis, die haar tweede naam meer dan verdient:

Dit exemplaar is naar schatting 1500 jaar oud. Wat et all jiebt !

Leutigaards, daar in Angola:

The national flag shall consist of two colours in horizontal bands. The upper band shall be bright red and the lower one black and they shall represent:
Bright red - the blood shed by Angolans during colonial oppression, the national liberation struggle and the defence of the country.
Black - the African continent.
In the centre there shall be a composition formed by a segment of a cog wheel, symbolising the workers and industrial production; a machete symbolising the peasants, agricultural production and the armed struggle; and a star, symbolising international solidarity and progress. The cog wheel, the machete and the star shall be yellow, symbolising the country’s wealth.

Ik vind dat eigenlijk wel straf, dat ze in de blazoenering zo openlijk naar het moorddadige karakter van het landbouwtuig verwijzen.

In het wapenschild is het ook van dat:

The insignia of the Republic of Angola shall be formed by a segment of a cog wheel and sheaves of maize, coffee and cotton, representing respectively the workers and industrial production, the peasants and agricultural production. At the foot of the design, an open book shall represent education and culture, and the rising sun shall represent the new country. In the centre shall be a machete and a hoe symbolising work and the start of the armed struggle. At the top shall be star symbolising international solidarity and progress. In the lower part of the emblem shall be a golden band with the inscription ‘Republic of Angola’.” (Q)

De ronde omlijsting vind ik dan weer wel goed gevonden.

Uit het lemma “kwartier” in het WNT:

13. Elk der deelen van een gevierendeeld lichaam.

Uw hooft up eenen staeck ghestelt te worden …, ende voorts u lichaeme in vier quartieren gesmeten, bij CANNAERT, Bydr. 456 (a°. 1580).

Seecker Verrader …, de welcke … naer sijne verdienste by den Commissaris ende Schepenen deser Stede geoordeelt werde, te quartieren, ende de selve quartieren totte vier poorten uyt te hanghen, ORLERS, Beschr. v. Leyden 466 [1641].

“Beschr. v. Leyden”, inderdaad…

Ik ben een grote fan van de Library of Congress. Ook hun website is heel goed, met schatten aan multimediaal materiaal. Veel beschrijving geef ik er niet aan - de beste raad is gewoon een paar uur uit te trekken voor een eigen verkenningstocht.

Sinds begin dit jaar loopt er echter een leuk en interessant project op Flickr met fotomateriaal dat gebruikers zelf kunnen taggen. Op de LoC-blog staat:

The project is beginning somewhat modestly, but we hope to learn a lot from it. Out of some 14 million prints, photographs and other visual materials at the Library of Congress, more than 3,000 photos from two of our most popular collections are being made available on our new Flickr page, to include only images for which no copyright restrictions are known to exist.

The real magic comes when the power of the Flickr community takes over. We want people to tag, comment and make notes on the images, just like any other Flickr photo, which will benefit not only the community but also the collections themselves. For instance, many photos are missing key caption information such as where the photo was taken and who is pictured. If such information is collected via Flickr members, it can potentially enhance the quality of the bibliographic records for the images.

 

[Delano, Jack,, 1914-, photographer. Locomotive lubrication chart in the laboratory of the Chicago and Northwestern Railroad. The laboratory assistant in foreground is working at a precision balance. Chicago, Ill. 1942 Dec.]

Op het internet zijn de vreemdste dingen in omloop. Een ervan zijn verschillende (meer of min in detail tredende) handleidingen over hoe een pompelmoes te eten. Er is een wikiHow- en een Instructables-entry, een verhelderende blog-entry, oude fora-entries, etc. etc.

Wat me daarnaar deed zoeken was een bijna spirituele ervaring op mijn nieuwe werk deze week.

// Interlude: Ja - rood beviel niet erg en werd weer blauw, zij het een andere tint. //

Als ik pompelmoes eet, is dat voor de tv, gewapend met een snijplank, een scherp mes, een rol keukenpapier en een handdoek. Ik snij de bol in een paar stukken (meestal 8 ) en zet daar mijn tanden in. Het oerwoudgevoel: sap langs de kin, plakkende handen, the works. Vandaar dat ik vroeger wel eens blik kocht (ook niet te versmaden), voor op het werk en zo.

Toen ik gisteren een collega een grapefruit ter hand zag nemen, hield ik dan ook de adem in. Maar zij ging systematisch te werk, sneed de vrucht in twee, maakte het vlees onderaan los met een mes, scheidde het partjesvlees van de wandjes en lepelde er toen de stukjes uit. Voornaam, damesachtig, proper en smakelijk.

Verbluft was ik! Een zo groot enthousiasme over grapefruits was voor mij geleden van de tijd - tweede kan - toen ik Julian Barnes’ A History of the World in 10½ Chapters las.In het laatste hoofdstuk wordt een man wakker - en krijgt een onbijt op bed aangeboden, of correcter: “the breakfast of [his] life and no mistake”. Een belangrijk onderdeel daarvan is de pompelmoes:

The grapefruit, for a start. Now, you know what a grapefruit’s like: the way it spurts juice down your shirt and keeps slipping out of your hand unless you hold it down with a fork or something, the way the flesh always sticks to those opaque membranes and then suddenly comes loose with half the pitch attached, the way it always tastes sour yet makes you feel bad about piling sugar on the top of it. That’s what a grapefruit’s like, right? Now let me tell you about this grapefruit. Its flesh was pink for a start, not yellow, and each segment had already been carefully freed from its clinging membrane. The fruit itself was anchored to the dish by some prong or fork through its bottom, so that I didn’t need to hold it down or even touch it. I looked around for the sugar, but that was just out of habit. The taste seemed to come in two parts - a sort of awakening sharpness followed quickely by a wash of sweetness; and each of those little globules (which were about the size of tadpoles) seemed to burst separately in my mouth. That was the grapefruit of my dreams, I don’t mind telling you.

Zo lekker zag het eruit, op de “prong” en de “tadpole”-vergelijking na. Deze laatste best eigenaardig, trouwens - tadpoles (of, met een instant-blijmakend Engels synoniem, polliwogs) zijn namelijk kikkervisjes. Smakelijk kan je dat niet noemen. Ik schrijf het een soort jongensachtigheid toe, type herwonnen jeugd, maar wellicht zijn er andere, betere ideeën.

Bah, bah, vies en triest trouwens welk mottig gePainte, geblutste grapefruits onder de Wikimedia Commons aangeboden worden, naast de supra weergegeven nog te doene:

Bizar dat in maar liefst tíen talen (Spaans, Hebreeuws, Hongaars, Italiaans, Japans, Servisch Fins, Turks, Chinees en -godbetert - Srpski) deze trieste bollen als afbeelding gebruikt worden.

Ik zou van “trieste, onesthetische landen” gewag kunnen maken, maar ik abstineer. Ik ken daar namelijk mensen.

Omdat er altijd weer discussie over is en niemand die ik erom vraag erop kan antwoorden, hier nog eens de gouden formule om Pasen te voorspellen:

Het paasfeest (1e paasdag) begint volgens de christelijke kalender op de eerste zondag na de eerste volle maan vanaf het begin van de lente. (Q)

Aangezien de eerste volle maan dit jaar samenvalt met het begin van de lente (zie tabel - Q), vieren we Pasen zeer vroeg: 23 maart. Veel vroeger kan niet.

Ik bereid me zo langzaamaan voor op de geëikte kindervragen - ik wil niet met mijn mond vol tanden staan als ons eerste later plots de vraag stelt naar het waarom van Pasen. Ook al duurt dat nog wel even.