zement

Er was sprake van stoofvlees met geraspte worteltjes, witloof en rijst, in de auto. Maar een triestig f…rijst? (met dalende en dan weer stijgende toon, op zijn Chinees: ˇ) deed me richting frituur trekken voor een smakelijker side-dish.

Aangezien frituur De Leeuw, our kot of choice, wegens de verbouwingen aan de carwash voorbijgaand dicht is, richting pleintje Vogelhoek getrokken. Waar één van beide frituren ook gesloten was. Restte ‘t Frietnestje.

12 man voor me, 10 man achter. Nooit gezien, ik.

Ik schreef het al: kookgidsjes. Te verstaan: 5 schappelijk geprijsde TIP magazines.

“Geprijsd”, niet geprezen. Want zeg nu zelf: roergebakken spinazie? In een kooktijdschrift?

Bij het lezen van Viennoiseries Oostenrijks kluchtje fronste ik heel even de wenkbrouwen:

Es gibt vier Aggregatzustände

• Fest
• Flüssig
• Gasförmig
• Die Holländische Tomate

Maar niet lang, want inderdaad - de H_²Obollen waar onze buren exportgewijs Noordeuropa mee verziek(t)en, zijn niet opgewassen tegen eigen kweeksels.

Toen dacht ik:

He, vreemd, Oostenrijkers spreken toch helemaal niet van “tomaten”? Dat moet iets Duits zijn, want elke Wiener zou natuurlijk Paradeiser zeggen.

Wat natuurlijk klopt. Maar leuk, leuk, wat Anabella Weismann van de Uni Olderburg in 2001 over net dit verband tussen tomaten, Eden en de fletse smaak van het Calvinisme optekende:

Wer je in eine sonnengereifte südeuropäische Tomate, frisch vom Felde gepflückt, gebissen hat, weiß wie Tomaten schmecken können. Den calvinistischen Niederlanden hingegen blieb diese Frucht bis heute ein Problem. [...]

In ihrer vollkommenen äußeren Gestalt, prall, rund, sinnlich, glänzend, fleckenlos, strahlend rot, ist die holländische Tomate eine bleibende Erinnerung an das verlorene Paradies. Auch wenn man ihr präsentables Äußeres utilitaristisch rationalisierend als Verkaufsanreiz interpretiert: Sie bleibt Erinnerung an und Verlockung zu ungehemmten Sinnenfreuden, Erinnerung an ein Utopia ohne Arbeit und ohne moralische Beschränkungen. Und dann der plötzliche Wechsel von der Augenlust zur Realisierung der Begehrlichkeit im Biss hinein - der fade, wässrige, papp-styroporartige Geschmack erinnert unmittelbar an das calvinistische Zweite Gebot, das Bilderverbot, das für Luther so unwichtig war, dass er es unter das erste subsumierte: “Du sollst Dir kein Bildnis noch Gleichnis machen…”, du sollst dir nicht in deiner Phantasie eine glückliche, lustbetonte, freudvolle Welt ohne Sorgen und Schufterei ausmalen. Du sollst nicht genießen, Genuss ist Wollust, Wollust ist Sünde, Kreaturverherrlichung, Abgötterei: “Bete sie nicht an und diene ihnen nicht…” Deshalb wird in den calvinistisch geprägten Niederlanden die Tomate nicht als Objekt des Genusses, sondern als Handelsobjekt gezüchtet.

Name und äußerliche Schönheit der Tomate als Abglanz des Paradieses weisen auf das Jenseits, aber auch auf die Ursachen der Vertreibung aus dem Paradies: Der Mensch aß, von Schlange und Weib verführt, die Frucht vom “Baum des Wissens, was Gut und Böse ist” - wie es in der niederländischen wörtlichen Bibelübersetzung heißt. Und so wie das verführerische Äußere der holländischen Tomate einen Abglanz des Paradieses und der kommenden Herrlichkeit bewahrt, so erinnert der Biss hinein immer wieder erneut schmerzlich an den Sündenfall und die ewige Zweiklassengesellschaft von vielen Verdammten/reprobati und wenigen Auserwählten/electi. Und da wir nicht wissen, zu welcher Klasse wir gehören, kann die kleine Freude des Augenschmauses uns nicht über die Unsicherheit unseres Schicksals in der Ewigkeit hinwegtäuschen. Die Angst um diese Ungewissheit können wir nur - das ist der Kern der Weberschen These von der protestantischen Ethik - ‘arbeitstherapeutisch verdrängen’ durch fleißiges “Ackern” und häufen dabei ungewollt Reichtümer, die sich weiter vermehren, da wir sie nicht genießen können.

Een mooie dag! Deze morgen eerst naar mijn nieuw werk getramd om de begindatum definitief op papier te zetten. Vandaar te voet door een oude liefde: de buurt in de driehoek Rabot - Neuseplein - Veerleplein, waar ik tussen 2000 en 2002 gewoond heb.

De Lievekaai ligt er nog steeds even vredig bij op mistige morgens als vandaag - ik kijk er echt naar uit ’s middags daar mijn boterhammen te kunnen knabbelen!

Vandaar over de Korenmarkt, waar de nog immer foeilijke luifel van de Hema en een vreemde stapeling tegen de deur van een apothekerij mijn aandacht trokken, richting Veldstraat:

Toen ik de Voldersstraat passeerde, lonkte plots de Slegte. Hoewel ik veel tweedehandsboeken koop (Oxfam bookshops, rommelmarkten, eBay, abebooks.com, amazon.com, zvab.com, 11.11.11-bibliotheekacties …), was het al meer dan een jaar geleden dat ik daar nog eens binnengelopen was. Met veel in de enthousiaste pollekes gestaan, maar dit was de finale oogst:

Van boven naar onder:

• Witold Rybczynski, One Good Turn: A Natural History of the Screwdriver and the Screw
• Jonas Ridderstråle & Kjell Nordström, Funky Business: Talent Makes Capital Dance
• Piet Meeuse et al. (uitg.), Ga ik weet niet waar, haal ik weet niet wat. Een keuze uit 100 x Raster

Spannend. Eerst nog wat andere dingen, natuurlijk, maar ze staan klaar in de kast. [Ook eens in het Paard van Troje binnenspringen, noteerde ik in mijn agenda.]

Terug richting centrum, opzoekinkje in de centrale bib. Richting Zuid kon ik me in de Lammerstraat bij Bach niet van volgende knuffel afwenden zonder even aan de venster te staan plakken. Zo lief man! Maar bijna 70 EUR is wel een serieuze lek geld… dus nog even in beraad.

Daarna naar huis, verder werken. Lezen, correcties. En een mini-Ben&Jerry Vinalla Toffee Crunch gelepeld. Jawadde-dadde…

(voor meer speekselproductie, klik)

Tussendoor even gepauseerd en wat rondgezwommen in zilte melancholie - op Youtube gezocht naar de video die het best de sfeer van de EBM/electro-optreden uit mijn jeugd weergeeft [en het nummer begint pas op -4:50 / +2:46 :-)]. De keuze viel op deze gouwe ouwe, die ook op mijn allereerste verzamelcassetje van Peird stond. Het zal het weer zijn: dat van vanmorgen is hoe ik me lange lappen herfst uit de late jaren negentig voorstel. Plastic Noise Experience, Kill the 6. Best heavy. En ik vind het nog steeds goed!

Daarna naar de supermarkt in Heusden om knabbels - alleen thuis, dus vreemde kost gegarandeerd. Broodjes, gedroogd spek, beefburger (overlangs gesneden), sla, olijven met feta, en hup!

De droogkast piept, de was roept.

… Gelukkig zijn!

In Man bijt Hond, gisteren of eergisteren, was er een itempje over strandkwaljuttende ingeweken Chinezen aan de Belgische kust. Zij, zo de reportage, begrijpen niet dat we de kwallenplaag niet culinair aanpakken en Chinese schotels met knapperig gewokte weekdieren opdissen. Want de vangst is waarlijk enorm.

Over smaken valt bekanntlich niet te twisten, en met het enthousiasme van kwalliefhebbers lachen is goedkoop. Maar beaat glimlachen deed ik toch, even, toen twee van elkaar niet bewuste Chinezen elk spraken van

al die kwallen die worden aangespoeld.

Dat wat ongerijmd passivum is mijn vriend. Ja.

Onweerstaanbare trek in een dürüm, gisteren. Spoorslags hup, naar de Smul Lounge (Merelbekestraat 101, Melle).

Ik wilde eens iets anders dan doordeweekse kebab, maar wee mij, in mijn verstrooid enthousiasme in de bestelling uitgeschoven en dürüm köfte ipv dürüm shoarma besteld. Toen ik mijn vergissing inzag, sudderden de gehaktbolletjes al op de bakplaat.

Tant mieux, evenwel, want dürüm köfte is een aanrader: minder vlees en dus wat lichter en verrassend lekker kruidig. Voor herhaling opgetekend.

Gisteren ertoe gekomen wat foto’s van een bezoekje aan het Berchemse militaire hospitaal op het net te flickeren. Het was namelijk Open Monumentendag zondag. We moesten eigenlijk naar een Sun Parks in Mol waar een vergeten dekbed op zijn baasje lag te wachten. Op de terugtocht merkten we dat Antwerpen de weg naar Gent versperde.

Onder het gevlagde motto het stad begint in Mortsel hielde we eerst halt in Ter Linde, een klassieke bistro waarvoor we even bleven dralen door het hoge percentage in de vitrine ontwaarde kleurspoelingen. Maar Ter Linde is een aanrader: zo klassiek heerlijk heb ik in weken niet meer gegeten - een verrukkelijke pastaschotel stoomde al mijn zinnen gaar (geweldige usuals! pijnboompitten! rozijntjes! onverwachts al dente gekookte linguini!). Voor ik binnen twee weken van werk verander, ga ik zeker nog eens een dagschotel eten. Lier-Mortsel-Lier is nu ook de wereld niet.

Met ronde buikjes trokken we eerst naar het Middelheimpark waar de de opblaasbare kunst van Paul McCarthy ons ter vermaak heen en weer wiegde (slideshow).

Hoewel de kerstman-met-plug, het Witte-Hoofd-dat-verdacht op-de-doorsnee-republikein-lijkt en natuurlijk de liggende varkens ook wel visueel stimulerend zijn, was voor mij het meest mysterieuze ongetwijfeld Captain Morgan Bottle - een fles rum die verlokkend het bos onveilig maakte:

Daarna ging het zoals aangekondigd richting Militair Hospitaal in Berchem, een van de weinige locaties in de buurt die nog even geopend zouden zijn. Hoewel slechts een fractie van het complex opengesteld was voor het publiek was het toch een fijn er rond te dwalen. Indrukken:

• hier en daar stond een behulpzaam iemand in uniform
• kleuren vormen geuren (slideshow)
• weliswaar een slechte tentoonstelling over de projectontwikkeling voor een geplande woonkern (borden van meer dan een meter breed met zinnetjes in punt 14 die van de regel vallen na 4 woorden en zo)
• maar o zo fijn de wondere tekenen van verval en heropstanding te beschouwen
• zoals bv volgende, waarschijnlijk met de hand gebeitelde muurgravure door een door heimwee verzengde Saoedi:

***

<kuch>

Na de vreselijke tijdingen van begin verleden weekend hebben we dan maar de handen aan het eigen fornuis geslagen, en onder het Toast Kannibaal-motto

verschoeper je’n eigen aap!

ontstonden op korte tijd een aantal smakelijke creaties.

Eerst waren er sandwiches op Piet Huysentruyts wijze, weliswaar zonder eiglans:

Daarna waren er Kartoffelpuffer, een soort aardappelflensjes, die we met smaak en appelmoes binnenspeelden:

En vandaag, roffelroffel, bij gebrek aan witte of Chinese kool, savooi-Kohlrouladen:

Met gesmek gaan we richting weekend. Nog 1 keer slapen…

Gisteren voelde ik me allesbehalve goed, dat geef ik toe. Heel de avond vreselijke buikpijn en erger. Maar dat neemt niet weg dat ik nog helder van geest over hetgeen ik at, kan oordelen.

We waren gaan eten in De Rotonde in Gent. Ik heb daar al vaker eenvoudige en smakelijke gerechten voorgeschoteld gekregen. Vaak gewoon de reuzebrochette met sausjes en frietjes: simpel maar doeltreffend. Verleden jaar na een reis vol culinaire rampspoed in Frankrijk (don’t ask), was die brochette begeleid door een knapperig gemengd slaatje met stukjes ananas, druifjes en ander lekkers, een waar feestmaal! Maar gisteren ging het helemaal mis. Niet alleen was er geen kaasbordje meer als voorafje (geen kaas? nou moe): de lookbroodjes van de Lidl zijn 10x beter dan de verlept opgebakken schijfjes die we opgediend kregen. En wat de brochette betreft: een te gore rouwrand aan het gegrilde vlees (ik had daar al eens over geklaagd, meer dan een jaar geleden, maar toen was dat het enige gebrek - het antwoord toen was dat dat het vlees knapperig maakte), een triest slaatje van een “wierachtig” groen (zo een van de compagnons), wat elastische wortelen en 2 partjes tomaat, overgoten met een wat zurige dressing, gecombineerd met slappe, te lichtkleurig gebakken en zeker géén verse frietjes. Te druk ook, en het verdwijnen van de benedendekse pooltafels doet nog steeds pijn: plaats geruimd voor een slechts sporadisch bezet fonduegebeuren. Neen: het is een pijnlijk afscheid, maar ik ga niet meer terug.

Net zo verging het ons trouwens na het uitje naar Rotterdam een maand geleden op de Korenmarkt, in Faits Divers [een soortgelijk verhaal hoorde ik trouwens een goede week later van een vriendin van ons]. Ook daar heb ik al heerlijk getafeld (lam met aardappelgratin, steak …), maar na bijna een uur wachten, zelfs zonder de tot 2x toe bestelde olijven als aperitief, was het potje stoofvlees dat we kregen zurig, waterig en algemeen onsmakelijk. Er was het excuus dat het het einde van de grote kom was en dat we nog een extra potje zouden krijgen omdat er “niet zoveel vlees in onze portie zat”, maar ik vind dit niet kunnen. Wie geen fatsoenlijk stoofvlees kan voorzetten (Vlaamse keuken voor dummies), kan voor mijn part de deuren sluiten. Weer een locatie geschrapt dus.

Jammer. Maar etablissementen genoeg.

Een hele poos geleden kochten we op de jaarlijkse plantenverkoop van de tuinbouwschool onder meer een kerstomatenplantje, het project van 4A (of zoiets - het is te lang geleden). Die draagt nu vruchten! Met een smaak die je in de kleine rode bolletjes na allerlei supermarktrommel eigenlijk helemaal niet meer zou verwachten. Heerlijk!