zement

Ola, ola!

Gisteren een pakketje van Rodopi in de bus: eindelijk is er nog een artikeltje van me geboekstaafd, en wel in de verzamelband Re-Thinking Europe: Literature and (Trans)National Identity, samengesteld door Nele Bemong, Mirjam Truwant en Pieter Vermeulen, drie jonge leeuw(inn)en uit de Leuvense Letteren-stalarena:

Voorwaar een mooi uitgegeven boek, en een van de eerste waarbij ik qua look-en-feel ook oprecht trots ben ‘erin’ te staan. Voor de geïnteresseerden (laat u door een schamele € 54 niet afschrikken, kinkels!):

Re-Thinking Europe sets out to investigate the place of the idea of Europe in literature and comparative literary studies. The essays in this collection turn to the past, in which Europe became synonymous with a tradition of peace and tolerance beyond national borders, and enter into a critical dialogue with the present, in which Europe has increasingly become associated with a history of oppression and violence. The different essays together demonstrate how the idea of Europe cannot be thought apart from the tension between the regional and the global, between nationalism and pluralism, and can therefore be re-thought as an opportunity for an identity beyond national or ethnic borders. Engaging contemporary discourses on hybrid, postcolonial, and transnational identity, this volume shows how literature can function as both a vital tool to forge new identities and a power subversive of such attempts at identity-formation. Like Europe, it is always marked by the tension between integration and resistance. The book will be of interest to students and scholars of modern literature, comparative literature, and European studies, as well as people concerned with cultural memory and the relation between literature and cultural identity.

En zeg nu zelf, wie is dat niet?

Fictie 2007

Gelezen

• Isaac Asimov, De blote zon (6.7)
• Julian Barnes, Cross Channel
  • Interference | Gnossienne (26.6)
  • Junction (28.6)
  • Melon (1.7)
  • Experiment | Evermore (2.7)
• Thomas Bernhard, Die Erzählungen
  • Jauregg | Zwei Erzieher (25.6)
  • Die Mütze | Ist es eine Komödie? Ist es eine Tragödie? | An der Baumgrenze | Ungenach (24.6)
• F. Bordewijk, Bint: Roman van een zender
• F. Bordewijk, Blokken
• Bertolt Brecht, Leben des Galilei (10.11)
• Herman Brusselmans, Heden ben ik nuchter (22.6)
• Herman Brusselmans, Zijn er kanalen in Aalst? (18.7)
• Charles Bukowski, War All the Time: Poems, 1981-1984 (21.7)
• Cyriel Buysse, Het Ezelken wat niet vergeten was
• Cyriel Buysse, Het recht van de sterkste (3.9)
• Roald Dahl, De boekhandelaar & De chirurg (23.6)
• Tonke Dragt, De geheimen van het wilde woud
• Tonke Dragt, Torenhoog en mijlen breed
• Tibor Fischer, Under the Frog (31.
• Gustave Flaubert, Bouvard en Pécuchet (30.7)
• John Fowles, The Collector (20.12)
• Tom Gleisner, Santo Cilauro & Rob Sitch, Molvanîa: a Land Untouched by Modern Dentistry (15.10)
• William Golding, The Pyramid (30.5)
• William Golding, Rites of Passage (7.11)
• Max Goldt, QQ
• Graham Greene, The Living Room
• Wolf Haas, Das Wetter vor 15 Jahren (26.5)
• Wolf Haas, Wie die Tiere
• James Jones, From Here to Eternity
• Nikos Kazantzakis, Zorba the Greek (12.6)
• Cormac McCarthy, All the Pretty Horses
• Cormac McCarthy, The Road (3.
• Christian Morgenstern, Der Sündfloh (21.
• Cees Nooteboom, Mokusei! (11.10)
• Sándor Petöfi, John the Valiant (21.6)
• Raymond Queneau, Een barre winter (8.11)
• J. D. Salinger, The Catcher in the Rye (13.7)
• Marjane Satrapi, Persepolis (23.9)
• Friedrich Schiller, Der Verbrecher aus verlorener Ehre (7.
• Arthur Schnitzler, Leutnant Gustl und andere Erzählungen (deels)
• Stijn Streuvels, Langs de wegen (3.6)
• Stijn Streuvels, Tien van Streuvels
  • De bomen (25.9)
• Craig Thompson, Blankets (15.6)
• Jos Vandeloo, Mannen (6.12)
• Kurt Vonnegut, Bluebeard (14.6)
• Kurt Vonnegut, Breakfast of Champions
• Kurt Vonnegut, God Bless You, Mr. Rosewater
• Kurt Vonnegut, Jailbird
• Kurt Vonnegut, Man Without a Country (10.10)
• Kurt Vonnegut, Player Piano (9.10)
• Peter Weiss, Die Verfolgung und Ermordung Jean Paul Marats dargestellt durch die Schauspielgruppe des Hospizes zu Charenton unter Anleitung des Herrn de Sade
• Leon de Winter, Supertex
• Ror Wolf, Raoul Tranchirers Bemerkungen über die Stille (17.10)
• Juli Zeh, Adler und Engel (18.11)
• Juli Zeh, Spieltrieb (20.

Gehoord

• Verschiedenes aus Arno Schmidt liest
• Herman Brusselmans, Val dood! Essays voor de VPRO
• Schorsch Kamerun, Die Eisstadt (28.
• Anton Tsjechov, De dame met het hondje

Herlezen

• Thea Beckman, Hasse Simonsdochter (23.12)
• Harry Mulisch, De pupil (28.9)
• Arno Schmidt, Kühe in Halbtrauer (aka Ländliche Erzählungen)
• Kurt Vonnegut, Bluebeard (5.12)
• Kurt Vonnegut, Breakfast of Champions (30.11)
• Kurt Vonnegut, Cat’s Cradle (28.11)
• Kurt Vonnegut, Mother Night (1.9)
• Kurt Vonnegut, Slaughterhouse V (29.10)

Non-fictie

Gelezen

• Wladimir Abtschuk, Der Torpedo des Kapitän Nemo, oder Der heiße Draht in die Zukunft (12.9)
• Hilton Als & Daryll A. Turner (eds.), White Noise (1.7)
• Kevin A. Boon (ed.), At Millennium’s End: New Essays on the Work of Kurt Vonnegut
• Edward Gibbon, The Decline and Fall of the Roman Empire, Volume the First (20.9)
• Jaarboek van de Heemkundige Kring Waregem, 1973
• Christoph Jürgensen, Der Rahmen arbeitet: Paratextuelle Strategien der Lektürelenkung im Werk Arno Schmidts (8.7)
• Stephanie Krieger, Advanced Microsoft Office Documents 2007 Edition Inside Out
• Ingo Leiß.,Wielands Verserzählungen im Werk Arno Schmidts: Umriss eines Kommentars (8.10)
• Island Trees School District v. Pico (457 U.S. 853) (6.12)
• Rózsa Péter, Playing With Infinity: Mathematical Explorations and Excursions (7.
• Jonas Ridderstråle & Kjell Nordström, Funky Business: Talent Makes Capital Dance(23.12)
• Witold Rybczynski, One Good Turn: A Natural History of the Screwdriver and the Screw (22.10)
• Sallustius, De oorlog tegen Jugurtha
• Susan Sontag, AIDS en zijn beeldspraken (14.7)
• Alvin Toffler, Future Shock (17.
• Jan Tschichold, Opstellen over typografie (31.5)
• Edward R. Tufte, The Visual Display of Quantitative Information (2.9)
• Kurt Vonnegut, Palm Sunday (26.10)
• Kurt Vonnegut, Wampeters, Foma and Granfalloons (21.10)
• Barbara Walters, How to Talk With Practically Anybody About Practically Anything (1.10)
• Hans Peter Willberg / Friedrich Forssman, Lesetypographie (17.

Gehoord

• Adi Henry Kiss, Arno Schmidts geheime Kollegen
• Klaus Theweleit, Ekstasen der Zeitenmischung

Een mooie dag! Deze morgen eerst naar mijn nieuw werk getramd om de begindatum definitief op papier te zetten. Vandaar te voet door een oude liefde: de buurt in de driehoek Rabot - Neuseplein - Veerleplein, waar ik tussen 2000 en 2002 gewoond heb.

De Lievekaai ligt er nog steeds even vredig bij op mistige morgens als vandaag - ik kijk er echt naar uit ’s middags daar mijn boterhammen te kunnen knabbelen!

Vandaar over de Korenmarkt, waar de nog immer foeilijke luifel van de Hema en een vreemde stapeling tegen de deur van een apothekerij mijn aandacht trokken, richting Veldstraat:

Toen ik de Voldersstraat passeerde, lonkte plots de Slegte. Hoewel ik veel tweedehandsboeken koop (Oxfam bookshops, rommelmarkten, eBay, abebooks.com, amazon.com, zvab.com, 11.11.11-bibliotheekacties …), was het al meer dan een jaar geleden dat ik daar nog eens binnengelopen was. Met veel in de enthousiaste pollekes gestaan, maar dit was de finale oogst:

Van boven naar onder:

• Witold Rybczynski, One Good Turn: A Natural History of the Screwdriver and the Screw
• Jonas Ridderstråle & Kjell Nordström, Funky Business: Talent Makes Capital Dance
• Piet Meeuse et al. (uitg.), Ga ik weet niet waar, haal ik weet niet wat. Een keuze uit 100 x Raster

Spannend. Eerst nog wat andere dingen, natuurlijk, maar ze staan klaar in de kast. [Ook eens in het Paard van Troje binnenspringen, noteerde ik in mijn agenda.]

Terug richting centrum, opzoekinkje in de centrale bib. Richting Zuid kon ik me in de Lammerstraat bij Bach niet van volgende knuffel afwenden zonder even aan de venster te staan plakken. Zo lief man! Maar bijna 70 EUR is wel een serieuze lek geld… dus nog even in beraad.

Daarna naar huis, verder werken. Lezen, correcties. En een mini-Ben&Jerry Vinalla Toffee Crunch gelepeld. Jawadde-dadde…

(voor meer speekselproductie, klik)

Tussendoor even gepauseerd en wat rondgezwommen in zilte melancholie - op Youtube gezocht naar de video die het best de sfeer van de EBM/electro-optreden uit mijn jeugd weergeeft [en het nummer begint pas op -4:50 / +2:46 :-)]. De keuze viel op deze gouwe ouwe, die ook op mijn allereerste verzamelcassetje van Peird stond. Het zal het weer zijn: dat van vanmorgen is hoe ik me lange lappen herfst uit de late jaren negentig voorstel. Plastic Noise Experience, Kill the 6. Best heavy. En ik vind het nog steeds goed!

Daarna naar de supermarkt in Heusden om knabbels - alleen thuis, dus vreemde kost gegarandeerd. Broodjes, gedroogd spek, beefburger (overlangs gesneden), sla, olijven met feta, en hup!

De droogkast piept, de was roept.

… Gelukkig zijn!

Om 0:00 klop was het uit, Barbara Walters‘ boekje How to Talk With Practically Anybody About Practically Anything (1970). Verre van typische lectuur voor mij, maar een paar weken terug had ik een sympatiek ogende eerste druk gevonden voor 50 cent op een rommelmarkt aan de Muide, en had ik wat klein geld vijl. Zodoende. Bijtijden amusant, maar daar houdt het op.

Waarom er dan hier op terugkomen?

Wegens de volgende passage over de rol van het eten voor conversatie:

The famous Richard Rogers’ Christmas Eve Party always features the “omelette man,” Rudolph Standish, who arrives complete with omelette batter and prepares your serving whenever you’re ready, folding it over a choice of fillings that include creamed chicken, or sour cream and red caviar, or bacon and chopped parsley. Each one takes him abouyt fifteen seconds to make, a showstopper in itself.

Hier spitste ik mijn ogen, want de herinnering aan het wee gevoel van onbehagen dat ik op mijn vorig werk soms kreeg, werd plots weer tastbaar. Bij het uitvoeren van projecten werd me namelijk meermaals,  door verschillende personen, gevraagd of een onvoorziene moeilijkheid in de design “een showstopper” was.

Dit gebruik gaat ervan uit dat de constructie “x stops the show” noodzakelijkerwijs negatief is, zoals Wikipedia aangeeft, of in de volgende definitie op de OpenOffice Wiki:

The worst thing in the release process is a thing called showstopper. This is any issue which causes fixing, building, packing and deploying one more RC (release canditate) instead of releasing the current version under test. This means one to two weeks delay at least and a lot of additional work for many people so this decision will never be made thoughtlessly.

In een ander gebruik, het oorspronkelijke, is de betekenis echter afwijkend geconnoteerd: een “showstopper” is iets dat zo goed is dat het feestje er even door onderbroken wordt - een danspaar dat even alle ogen naar zich toe trekt, een zangeres die het rumoer weet te onderbreken, of, zoals in Walters’ voorbeeld, een vingervlugge omeletman. Dixit The American Heritage® Dictionary of the English Language:

[Showstopper:] Informal 1. A performance or performer that evokes so much applause from the audience that the show is temporarily interrupted. 2. A particularly arresting person or thing, especially one that draws attention away from others or brings a course of action to a halt.

Natuurlijk: in de tweede betekenis is het gebruik op de werkvloer correct - als iets wat niet werkt alle aandacht naar zich toe trekt, is dat inderdaad een vuurwerkeclips.

Ik vind het altijd wat vreemd een woord te gebruiken dat zowel wit als zwart kan betekenen - al is het maar qua boventoon. Proceed with caution, zeg ik daarom - al is het maar je ervan bewust te zijn dat met te weinig context een native speaker wel eens in de problemen kan komen.

Te veel wordt het! Nu moet eigenlijks écht wel dringend Baßlers Die kulturpoetische Funktion und das Archiv gelezen, maar er zijn door omstandigheden nog 3 boeken halfweg die eveneens om afwerking liggen te schreeuwen. De een al luider dan de ander, maar toch. Te weten:

• Luhmann & Fuchs, Reden und Schweigen (nog 100 pp.)
• Gibbon, Decline and Fall of the Roman Empire, Vol 1 (ook nog 100 pp.)
• Bayle, Various Thoughts on the Occasion of a Comet (zucht: nog 150 pp.)

Ze zijn alledrie om verschillende redenen best goed, daar niet van, maar dat is samen ongeveer 8 uur lezen. Terwijl Baßler ook 8 uur lezen is. En ik ook nog andere dingen te doen heb.

Maar toch moet het. Tegen ten laatste 1 oktober. Nè. 

Iedereen kent dat wel: in een conversatie duikt een referentie naar een in de herinnering verbleekte gebeurtenis op, je hoort een woord dat al jaren in een diepe schuif opgeborgen was, een vreemd weetje over walvissen in een obscure docu blijft hangen - en niet lang daarna is die/dat er opnieuw, in een andere context, die verbleekte herinnering, dat woord of dat weetje, tot meerder eer en herkenningseffect. Het zal wel gewoon een hebbelijkheid van de combinatie tussen korte- en langetermijngeheugen, tussen directe aandacht en uitgestelde attentietrekking zijn. Zoals pas nog!

Met een half oor opgevangen conversatie over shadowed sessions gevolgd, toen het gesprek plots een wending nam naar

het toekennen van rechten aan bepaalde shadowers om bepaalde shadowees te shadowen.

Ik deed wat ik altijd doe op zo’n momenten: breed glimlachen, mijn hoofd boven de cubiclewand steken en de aanleiding tot mijn geamuseerdheid herhalen:

Shadowee!

Verder schonk ik er weinig aandacht aan ; wat later begon de middagpauze. Buiten, tegen de bedrijfszijgevel geleund, las ik verder in Tibor Fischers Under the Frog, één van de vrije radicalen tussen mijn aankopen op de jaarlijkse 11.11.11-boekenverkoop, gekocht omdat ik wel geïnteresseerd ben in Hongarije, er goede kritieken op de flap stonden en de kaft een psychedelische prent van Stalin met een basketbal in zijn hand tentoonspreidt.

Fischer dus. En wat las ik daar, over een oorverdovend snurkende ingenieur in een treinwagon tussen Budapest en Szeged? :

The passenger who had been trying to stop the slob sleeping aloud had finally despaired of polite memos to the snorer’s nervous system. He arranged the sleeper’s hand into overhanging the doorway and then slammed shut the sliding door in a vigorous attempt to guillotine the fingers. The sleepers awoke but only with a mild grunt of surprise as if he had dropped off unexpectedly.

‘So sorry,’ apologised the door-slammer, ‘I seem to have caught your fingers.’ The slamee wasn’t bothered at all. …

We zijn weer thuis… na aan weekje am Stettiner Haff, in Meiersberg bij Ueckermünde, tussen Anklam en Pasewalk. En eigenlijk moeten er nu foto’s nabewerkt en massa’s mails gelezen, maar bwa: eerst verder lezen in mijn boek. Nog 200 blz. Spannend.

Het heeft wel even geduurd voor ik er helemaal doorheen was, maar gisterennacht was hij uit, Flaubert’s Bouvard en Pécuchet (1881, postuum). In het Nederlands weliswaar, al lijkt de Franse tekst op zich wel te doen, achteraf, met hier en daar een uitlegje toch. Maar goed: het moest nog enigszins vlotten, dus ik heb de gemakkelijke weg gekozen en zo mijn eerste roman uit de openbare bibliotheek sinds jàren  gelezen. Ik, met mijn faible voor eigen boeksels.

Los van de paar snippets uit Julian Barnes’ Flaubert’s Parrot had ik nog niets van Flaubert gelezen. En toen het gesprek een paar weken geleden op de Dictionnaire des Idées Reçues kwam, was het duidelijk dat ik één en ander in te halen had, temeer ik (nog maar eens) een faible heb voor het meer encyclopedische in literatuur. En dat is Bouvard en Pécuchet zeker. In de woorden van JB: het boek

requires a stubborn reader, one willing to suspend normal expectations and able to confront both repetitious effects and a vomitorium of pre-digested book learning.

Dat vat het wel een beetje samen. Direct zin om studies erover te lezen (maar wanneer moet ik dat doen?).

Het is een dolle rit, doller dan Stifter, sneller dan Melville, repetitiever maar ook makkelijker dan Pynchon of Schmidt, maar minder elegant dan Ror Wolf. Al moet ik dat laatste dringend eens nader bekijken - ze zijn verleden week gearriveerd, mijnheer.

Je wordt er wat draaierig van, en met een goede kritische editie ware het verder springen geweest, maar toch: dit smaakte naar meer. Meer Flaubert! Meer!

Dat het maar snel weer verlof is!

Eén van mijn aankopen op de 11.11.11 boekenverkoop die ik nog niet vermeld heb, is de reader White Noise: The Eminem Collection (2003; eds. H. Als, D.A. Turner):

Eminem? Wel, na The Marshall Mathers LP was ik, en ik niet alleen, zwaar verkocht. Zelfs op de 8 Mile release party in de Culture Club naar ‘t Hof van Commerce gaan kijken… de enige keer totnogtoe dat ik yo yo yo roepend met de armen in de licht stond, één met honderden zweterige lijven. Mijn liefde voor Eminem is niet echt een laatste puberale stuiptrek: meer een postacademische fase. En ook niet echt een fase, want de eerste drie albums vind ik nog altijd heel goed - ze liggen nog geregeld op in de auto. Waar ik ze ook heb leren appreciëren - je bent 20, je leert eindelijk autorijden, en je wil wat. Ja wadde, dadde!

In 2002 heb ik voor het vak American Feminisms (don’t ask) een paper geschreven over Eminem. Toen nog met bitter weinig referentiemateriaal, want de Marshall Mathers LP had nog géén Grammy binnen. Was best een leuke paper - beetje aan de langdradige kant soms, maar wel energiek geschreven en met leuke citaten, bv uit de senaatszittingen over muziek en geweld na het Columbine-massaker en uit MacKinnon’s vreemd rechts legalistisch gekronkel. Groot was mijn amusement toen ik in het leeuwendeel van de artikels (het grootste deel trouwens na mijn paper geschreven) soortgelijke argumentaties terugvond. Ik herinner me levendig hoe misnoegd mijn prof was over delen van de argumentatie (ik had ook maar 14), dus die herkenning is altijd mooi…

Het boekje is redelijk pro, met hier en daar wel een kritische noot, bv vaak over de verkapt stereotiepe voorstelling van black- en classness in 8 Mile, maar zonder de schreeuwerige tonen van de christelijke en de gay bladen (Christian Science Monitor, Gay & Lesbian Review). Al vind ik dat de nadruk wat te vaak op 8 Mile ligt en de bespreking te weinig rekening houdt met The Slim Shady LP, het boekje is best de moeite.

De finale correctieronde van het Jones-hoofdstuk. Finale, echt, want het is genoeg geweest. Opnieuw geconfronteerd met het volgende fragment, zo’n beetje het procédé achter één van de hoofdkarakters:

He didnt real­ly be­lie­ve it, when he said it, and he knew it wasnt true; but at the same time the wrought up, actor’s half of him felt it was true, and be­lie­ved it, and that made it convincing. And, after he said it, sud­den­ly he did believe it. (SCR 290)

Niet echt fraai. Maar wel herkenbaar.