zement

Het was eens prijs gisterenavond, tijdens een belspel op één van de commerciele zenders. Ze zochten “automerken met een o”, iets wat al gauw op “sterrenstelsels met een B” of “Europese steden met een e” begon te lijken, aangezien zoals gewoonlijk al snel de meer voor de hand liggende merken zoals Volvo, Honda, Pontiac en zelfs Renault de revue gepasseerd waren, en het eenieder begon te dagen dat het weer van hooibergspeldzoeken geblazen was.

Tot de drammende del bestookt werd door bellers die er duidelijk de Wikipedia-lijst van automerken bij hadden genomen, en de eerste flosj getrokken werd.

Tokchon, was het eerste correcte antwoord. Inderdaad, dat hoort u goed: Tokchon. Een Noord-Koreaans “merk” uit de gelijknamige stad, dat echter al in 1975 omgedoopt werd van Tokchon Motor Plant tot Sungri Motor Plant.

Hadden ze nu gezegd: ja, we zoeken een “klein, historisch Asiatisch automerk met een o”, dan ware het nog te doen geweest. En zelfs dan, want in Kim Mi-youngs interessante artikel “The Struggling North Korean Automobile Industry” uit 2002 is te lezen over de povere kwaliteit van de Noord-Koreaanse kopieëconomie:

In the absence of competition, technological renovation is basically hard to realize in North Korea. Since the 1950s, North Korea’s auto industry has persistently relied on “anatomy plan drawing” - a practice of disassembling foreign-made car models and drawing their parts design one by one. Through this method, they produced late in the 1980s the “Mount Paikdu” model, a replica of the German made Mercedes-Benz. “The car is a poor replica, with the door not shutting properly due to unmatched window sections,” recall North Korean defectors in the South who had traveled in the car. [...] [L]ocal products are so inferior in quality to foreign-made cars that a popular saying goes: “North Korean cars can be likened to ox-carts while their foreign counterparts are airplanes.”

“We zoeken een kleine, historische Asiatisch ossenspanproducent met een o! En we verdubbelen de prijs. Iedereen slaapt toch? Bel nu - en win!”

Duitsland, Pasen, ARD.

Om in de stemming van de verse kleine te blijven dit weekend naar Die Sendung mit der Maus gekeken - geweldig, dat melodietje [en hop, een ringtone is geboren] - en wat een herinneringen.

Na de aftiteling schakelden ze over na een Duitse wrapper, zo gay als maar kon zijn, verkleed als roze paashaas, tandjes en sproetjes incluis. Laat ik nu heel hard hebben moeten lachen met de paaskonijn-handjes-flop die de wrapper als spring-simulatie ten beste gaf: een betere dubbele slappe-handjes-act was nog niet van deze wereld. 

Nu de oranje minister uit Aalter onder vuur ligt, valt me op dat een soortgelijke discussie (over het inzetten van troepen ook in ‘hetere’ terreinen, een brug verder dan het humanitaire dus, in het kader van aan te halen banden na afspraken met NAVO-partners) ook in Duitsland gevoerd wordt:

Jetzt soll die Bundeswehr plötzlich auch da hin, wo es knallt, wo gekämpft und gestorben wird. Und man bekommt ein ungutes Gefühl dabei. Man wußte zwar, dass die anderen Nationen mit ihren Armeen bisher nicht nur mit ähnlich vertrauensbildenden Maßnahmen wie die Bundeswehr unterwegs waren, sondern dort gekämpft haben, Leute getötet haben, Krieg führen und dort sterben (und sich mit ihrer Kriegführung unter Umständen, wie man sich denken kann, bei der einheimischen Bevölkerung nicht gerade beliebt machen). Bei diesem Sich-unbeliebt-machen soll die Bundeswehr nun mitmachen. Und es stellt sich die Frage: wie rutscht man in einen Krieg? (betonblog.de)

(Maar ook zonder deze verwijzingen naar de wanorde van de dag is betonblog.de een aanrader).

Kan het zijn dat de VRT-blogs van DeRedactie geen RSS feeds hebben? Dan wens ik ze veel lezers…

Edit 21/1: ah, fixed!

De zaag kan niet altijd gespannen staan.

Nu een paar dagen voorbij raasden, lijkt het me aangewezen mijn initiële reactie op het nieuwe journaal te evalueren.

• Dat rood, ochhere, het is dan wel niet origineel, maar het stoort me al minder. Al mis ik het iets warmere licht van vroeger - nu is er wat te veel Clarity, soms, naar mijn goesting, met een ‘zalig’ glimlachende Wim. Of hebben ze Wim uit een ander programma geknipt en geplakt?
• Het geflits, dat went. La Rocca!
• Die grote achtergrond achter de interviewee stoort me nog steeds, zij het dan afhankelijk van het gekozen beeld. Ook de cameravoering speelt een grote rol - als er ‘zacht’ gecut wordt, is het best aangenaam.
• De ondertitels ben ik gewend geraakt. Wat we nu wel opviel is de geringe lettergrootte bij infografieken en tabellen. Wij hebben geen supergrote flatscreen en sommige tekstjes zijn bij ons niet al te goed leesbaar. Ik denk dat er nog mensen zijn, ouderen wellicht, die met het gepriegel ook wat moeite hebben.
• Titeltjes de laatste tijd ok. Houden zo! Voor het geflikker van dat ene frame was ik evenwel blind gebleven de eerste dag - dat mag er wel uit, vind ik. Is natuurlijk ‘maar’ franje, maar het leidt van het beeld af.
• Het heengaan van de analoge klok blijf ik jammer vinden. Maar dat is geen functionele kritiek, eerder nostalgie.
• Maar dat irritante gepiep op het einde van de uitzending, dwars door het weer en de hoofdpunten heen, daar blijf ik mordicus tegen. Ze zouden beter investeren in een begintingelingetje, zoals vroeger: nu is het nieuws meestal al bezig terwijl we nog in de keuken aan het klooien zijn - het verschil met de trailers is maar met moeite waarneembaar.

Facit: hier en daar is er nog een hoek af, maar juist gedraaid kan het een juweeltje worden. Nog wat bijslijpen en wat onnodige smuk eraf gooien, en ik neem er vrede mee.

Grutjes, dat vernieuwde 7-uur journaal op de VRT, het zal wellicht wennen.

Maar los daarvan: deze eerste keer steekt de vernieuwde studio aan de ogen, vind ik. Pietel nam de nieuwe site deredactie al onder de loep, dus als het gepermitteerd is:

<div>
<span>
<zaag>

Roodhuiden

Rood en zwart, waarom ook niet. Maar even zappen naar de vrienden van Het Nieuws verduidelijkt veel: als ik naar Wim kijk, denk ik altijd dat even uit beeld Stef aan dezelfde tafel zit. En vice versa.

Nieuws(ge)flits

Rood en zwart, waarom ook niet. Maar het stoort, vooral tijdens interviews - heen en weer schakelen tussen Wim en Yes was daardoor een flitsende, flikkerende pijniging: wit, rood, zwart,wit, zwart, wit, rood.

De illusie van de derde man

Combineer die met de beelden die ook achter de interviewee en her en der in de studio geprojecteerd worden, en je verliest als kijken het noorden. Waarom “Wetstraat” naast Yves projecteren? Waarom een wandvullende foto van de volledige regeringsploeg ‘ergens’ in de studio weergeven, zodat je steeds het gevoel hebt dat er 20 man in de studio staat, wat erg afleidt? Als je iemand uitnodigt, zorg er dan voor dat enkel hij/zij in beeld komt.

Ka-Ka-Captions

Goed dat de captions onder de sprekende hoofden tijdens interviews nu iets linkser in beeld staan - zo is er meer evenwicht in het ondervlak. Maar waarom de primaire Word-markeerstiftkleuren geel en rood, waar wij al heelder dagen op zitten te kijken op het werk?

Ti-ta-titeltjes

“Te veel kleuters”. Huh? Ik had eerder “Te kleine” of “Te grote klassen” verwacht.

Tik-tak-tik-tak

Het einde van de analoge klok! Vanaf nu loopt de tijd digitaal, kleur-je-dag-stijl.

Daar piept het weer!

Het weer: somberheid troef. Grijze hemelen, zwarte windroos. Bah. En waarom piepte het twee minuten lang, het weer door?

</zaag>
</span>
</div>

Wat was er eigenlijk mis met de oude studio, naar mijn smaak de mooiste die we ooit gehad hadden? Frisse kleuren, zacht licht, warm en toch modern? Had zeker nog drie jaar meegekund.

Laat me, voor vanavond toch, even het hoofd schudden.

.

.

Update:

Hoort! Een positieve stem!

Die verwondert me ergens wel, ergens niet. Vreemd hoe je een vreemde denkt te zullen kennen, of net niet.

Maar ik morgen ook! Gun me een avondje knorren, Michel, dat lucht op.

Ach ja. Vanavond is er weer het jaaroverzicht. Of beter: de herhaling op het eerste net, want Het jaar van de kloof zond Canvas een beetje verdoken verleden week al uit.

Vroeger was het jaaroverzicht een orchestratie van beeld en geluid waar ik erg naar uitkeek, een stroom schotsen, aangehaald met rode, groene en gele draden, Olympischgewijs, gekleurd dus - en zo wat ge- en vervormd. Maar is verslaggeving niet net dat perspectiveren, het bijslijpen, tot op het scherp van de snee en daardoor prikkelend, als een uitgeschoven scheermes … drie uur later.

Verleden jaar brackte de nieuwsdienst er niet veel van - het was een uitgesponnen babbelbedoening, waar enkele figuren een handvol beelden toelebberden. Bah. Terechte kritiek weerklonk uit alle hoeken, niet alleen de niches.

Dit jaar werven pakkende beelden weer voor een geslepen verhaal, vertoond en verbeeld. Maar bespaar u de moeite - ondanks de vele gebeurtenissen lijkt de vertelling nergens naar. Het leitmotiv etcetera zegt het helemaal - een onnodige en verwarrende opeenvolging van beelden, rafelig ongepast. Ok - het moet niet voorgekauwd, en een mens mag zelf nadenken en zich zelf een mening vormen. Duiding hoeft ook niet - commentaren hoor je in duidingsprogramma’s, kranten en de betere blog op te rapen. Bovendien weet ik wel ongeveer wat 2007 bracht - net daarom had ik graag een wat irriterende montage, een perspectiefverkorting, een sentimentele wending gezien. Niets van dit alles.

Jammer, heel jammer. Niet dat de VTM-nieuwsitems in Het Jaar van het Nieuws zo goed waren, of dat ik me kon vinden in de montage- en presentatiestijl (geen data bv - deixis à la “vandaag werd” en “zoals deze morgen bekendgemaakt”)), maar er werd tenminste een verhaal verteld. Van Knut, Bokito, aasgieren en Stef bij de leeuw van Waterloo.

Brul, brul, VRT. Ik hoop volgend jaar weer van jullie te horen.

Bah. In rusthuis Privilege in de Bagattenstraat in Gent (waartegenover mijn vriendin en ik elk een paar jaar gewoond hebben) kwam aan het licht dat de hoofdverpleger met een insuline-injectie enkele oudjes om het leven bracht. Brr. Erger dan fictie - en hopelijk groeit het slachtofferaantal niet meer. Een regel stilte:

…

Desondanks kan ik niet anders dan aan Wolf Haas’ verknipte krimi Komm, süßer Tod te denken - een aanrader van formaat (Deutscher Krimipreis 1999). Jammer genoeg niet vertaald, ook niet de de verfilming met Josef Hader als Simon Brenner (Oostenrijkse filmprijs 2001; trailer). Geen simpele klus door de zware Oostenrijkse tongval, de snelheid, de gelaagdheid en de soms subtiele talige speurzin van Brenner, maar Haas is zo’n auteur die op zijn eentje de wat sombere wolk die van de Duitse literatuur in onze contreien gemaakt wordt, kan wegblazen. Werp af en toe een oog op de H-sectie in de rekken van uw boekhandel, misschien laat zich een ziel vinden die deze parels naar het Nederlands weet om te zetten. Hoop doet leven.

Laat op het werk vandaag, door traag of niet vertrekkende trams op het Zuid. Een dame met koude appelwangetjes verspreidde het gerucht dat er een bommelding op de Kouter was, en dat daarom lijn 21 en 22 niet verder konden. Even was ik een klein radertje in het nieuws.

De Gentenaar meldt  meldde kromweg:

Het bomalarm zorgde ervoor dat de trams 21 en 22 langs de Kouter tijdelijk moesten.

Omdat op last.fm plots een (godbetert) bossa nova-versie van het geweldige Wir trafen uns in einem Garten mit Max van 2raumwohnung voorbijtinkelt, moet ik er weer aan denken, aan de Sinterklaasberichtgeving op een.

Er waren twee onderwerpen. Het ene ging over een stijgend aantal thuisbezoeken door de lieve Sint (en een dalende trend van Klaas in een of ander koopparadijs). Het andere gaf het tegendeel weer, en toonde de Sint en zijn pieten in een Vlaamse kleuterschool.

In die school speelde zich een hels tafereel af, een gruwel voor oppassen met lichte hoofdpijn, voor gevoelige pieten en mieten, kortom voor elkeen met een (zelfs slechts beperkt aanwezige) koppeling tussen trommelvlies en refluxreflex.

Wat was er aan de hand?

De kinderen hadden braaf hun liedje uit het hoofd geleerd, van wimpels, stoomboten en Spanjaarden, “al heen en al weer”. Maar de Sint had er niets beters op gevonden te
proberen hen te laten meezingen met een bossa-nova-remix van de evergreen. Wat natuurlijk niet werkt - die kinderen stonden daar 60 man sterk strak autistisch te kadansen, 1-2-3-4, 1-2-3-4, zonder enig besef dat ze de goede man met een kakafonie onthaalden.

Een beetje als een Sportpaleis-versie van “Daar gaat ze”, denk ik dan.

Eigen schuld dikke bult - dat komt ervan, Mediterrane ritmes in Vlaamse rituelen te willen binnensmokkelen! Foei!