zement

Naar Lux aan het kijken, en net gegrepen door een fragment uit Britain’s Got Talent. Wellicht kent iedereen dit al, maar voor mij was het nieuw, en dit is zo mooi, dit moet ik delen:

Dit weekend was er de eerste editie van het Resonance festival!

In de Bijloke was ik er maar kort bij: we hadden vooraf nog een en ander te doen. Maar toch nog Krikri en de ReacTable aan de slag gezien. Wat fijn was. Kleurrijk, leuke technologie, maar de RT toch niet echt de ultieme muziekmachine. Dromen als dilletant zonder meer aan de slag te kunnen blijven dromen. Alle laserharpenthereminsreactablesnogaantoe!

Daarna ging het - een tussenstopje thuis later - naar de balzaal van de Vooruit, waar vooral de eerste bijdrage me kon boeien: Kim Hiorthøy, de dreunende dreumes. Ik werd er zowaar zeer enthousiast van.

Niets daartegen was de daarna opdagende dreinerige drammer, Vladislav Delay. Niet dat zijn muziek slecht was, maar de avond vorderde en rechtstaand naar ijle scapes luisteren, is niet aan mij besteed. Bijbabbelen met de vrienden dan maar, en dat maakte veel goed.

Er zat veel tijd tussen de groepen, dus Plaid begon er tamelijk laat aan. Het viel me wat tegen: eerst wat technische problemen, daarna ultradroge, nogal vierkante hooks, geïllustreerd door een saaie lijnenprojectie. Niet slecht, maar niet zo mijn ding. De menigte dacht er anders over.

Daarna was er nog vanalles, maar ik was doodop en besloot de nacht aan de brakers te laten: morgen was er immers nog een avond.

In de Limonada! Waar ik - schande! - nog nooit binnen geweest was. Er was een zee van blauw, lekkere cocktails (Jade! Njam!) en zitblokjes. Een aangename verrassing.

In die zee baadde Wouter van Velthoven, die in zijn dooie eentje analoog geluidjes samenknutselde tot iets ongemeen boeiends.

Vervolgens speelde Deaf Center ten zweef. Volgens de website speelden ze al eens onder de sterrenhemel van het Brusselse planetarium, waar ik een kleine godservaring had op mijn 16de verjaardag, tijdens een in jenever ingemaakte schoolreis. En dat deden ze bijwijlen over in deze kleine kring. Smullen. Bv van afsluiter white lake (luister hier onderaan).

Voor ons was de aflsuiter Kammerflimmer Kollektiv, dat met harmonium, electrische gitaar (hm, nu ja, bespeeld met strijkstok) en contrabas een ijle, jazzy sound produceerde. Ik was wat te moe om helemaal mee te zijn, maar desondanks vond ik het een schitterend concert.

Hartverwarmend, deze editie. Volgend jaar meer.

Schaamteloze reclame:

Heel benieuwd ben ik naar ReacTable, een muziekproject dat verrassend genietbare elektronica maakt door het schuiven met kubusjes op een tafel:

Maar ook Flimmerkammer Kollektiv en Plaid zie ik goed zitten:

resp.

Steunen, dat Resonance:

Resonance Ghent is een vzw die zich tot doel stelt om hedendaagse, elektronische muziek in al zijn vormen en gedaanten een platform te geven, eventueel in combinatie met andere kunstvormen.
Resonance Ghent is speciaal opgericht om een nieuwe wind door de experimentele elektronische muziekscène van Gent te laten waaien. Door de oprichting van een vzw geven we aan dat het wat ons betreft niet bij deze – al bij al bescheiden - eerste editie mag blijven, maar dat Resonance Ghent op termijn een vaste referentie moet worden inzake kwaliteitsvolle dancemuziek, niet alleen in het Gentse maar ook ver daarbuiten.

Argh. Ik kan geen parameters van INI-files meer zien. Mijn hoofd gonst als drie zwermen bijen, mijn ogen zijn dooraderd als vers-gevilde konijnen. Om maar te zeggen:

Zonder Gary Newmans Cars was ik waarschijnlijk al uren geleden tegen het vasttapijt gesmakt. Een youtube-venstertje in de hoek works wonders (al zijn de supra vermelde gevilde konijnen nooit veraf). Weinigen hanteren hun triangel met meer présence.

Lap! Geniet er zelf van…

Sista mannen på Jorden is een groep waar ik niet los van raak. In 1999 (of was het al 2000) zag ik de groep eens aan het werk in het Zweedse Lund, op een festivalletje waar ook Statemachine en Covenant te zien waren. En sindsdien ben ik verkocht, verknocht, verloren.

Ze maken melige muziek, zullen sommigen opperen, nog anderen: mottige muziek. Maar ik smelt bij de zachte stem, de glooiende synthesizerpartijen, de geweldige teksten (al is mijn Zweeds minder dan rudimentair). Elke week ligt er wel eens een song van hen op, minstens, vaak vaker.

De muziekjes op hun website (doorklikken > Ljud) geven een goed beeld van hoe hij klinkt, deze laatste man op aarde. “Brinner” is een van de eerste nummers waar ik voor viel, van het album Ligger tyst ett tag med:

Daarna volgde het album Luft, waarvan dit de titelsong:

Finns bara sten
Finns bara sten och grus, det enda som finns kvar här
Inte mycket mer, så jag tror inte jag kan finna några svar här
Det är svårt, men jag får se det ur ett annat perspektiv när
Jag förstår att det finns inga förutsättningar för liv här

Och jag ser, det finns ingen luft kvar
Inte mycket mer, än ett andetag
Vad gjorde jag för fel?
Det finns ingen luft kvar
Kan bara le, åt mitt misstag

En bagatell, jag råkade förbise, nu hopar sig problemen
Rätt marginell, är nu min chans att kunna återställa felen
Det strömmar ut, det strömmar ut den luft som jag såväl behöver
När den är slut, så får jag vänta på att mörkret det tar över (Q)

Nog daarna volgden een verzameling outtakes, Lost Tapes - Paleontologi en OK, OK, OK, een iets toegankelijker, vrolijker album, waaruit dit “Nagot jag saknar”:

Ik kan er echt niet bij hoe goed hun eenvoudige melodietjes zijn. Ik zou ze zo graag naar het Songfestival sturen om hen te laten winnen, om pop weer aangenaam te maken.

…

En joy - ik wilde mijn liefde simpelweg met de wereld delen, maar daardoor merk ik dat ze sinds mei 2007 een nieuw album uit hebben, Tredje Våningen, en ik wist het geeneens! Snel bestellen dus…

Vrijdagflauwte deze voormiddag, maar het zonnige weer en een Spezialkanüle schlagers gemengd met hier en daar een streep NDW hebben me er bovenop geholpen. Of toch: met de glimlach de dag laten doorkomen.

Het is een beetje zoals Huug zei, maar dan op mijn manier: ich bin reif für die Insel…

Wenn i so überleg, worum’s im Leben geht,
dann sicher net um des wofür i leb’.
I arbeit’s ganze Jahr lang, schön brav für’s Finanzamt,
i frag mi ob des ewig so weitergeht.

I bin reif, reif, reif, reif für die Insel.
I bin reif, reif, reif überreif.
Und i frag mi warum i no’ da bin,
für’s aussteig’n bin i scheinbar zu feig.
Und i wunder mi warum i no’ da bin,
für’s aussteig’n bin i scheinbar zu feig.

Wenn i einmal ins Postkastl schau,
wird mir im Magen flau.
Mein Leben kost’ mi mehr, als i verdien.
Mei’ ganze Energie geht auf,
für Sachen, die i gar net brauch’,
für Sachen ohne die i sicher glücklicher bin.

I bin reif, reif, reif, reif für die Insel.
I bin reif, reif, reif überreif.
Und i wunder mi warum i no’ da bin,
für’s aussteig’n bin i scheinbar zu feig.
Und i frag mi warum i no’ da bin,
zum aussteig’n bin i scheinbar zu feig.
I bin reif, reif, reif, reif für die Insel.
I bin reif, reif, reif überreif.
Und i wunder mi warum i no’ da bin,
für’s aussteig’n bin i scheinbar zu feig.
Und i frag mi warum i no’ da bin,
zum aussteig’n bin i scheinbar zu feig.

I bin reif für die Insel,
i bin reif für die Insel,
i bin reif für die Insel,
i bin überreif.
I bin reif für die Insel,
i bin reif für die Insel,
i bin reif für die Insel,
i bin überreif.
I bin reif für die Insel,
i bin reif für die Insel,
i bin reif für die Insel,
i bin überreif.

Omdat op last.fm plots een (godbetert) bossa nova-versie van het geweldige Wir trafen uns in einem Garten mit Max van 2raumwohnung voorbijtinkelt, moet ik er weer aan denken, aan de Sinterklaasberichtgeving op een.

Er waren twee onderwerpen. Het ene ging over een stijgend aantal thuisbezoeken door de lieve Sint (en een dalende trend van Klaas in een of ander koopparadijs). Het andere gaf het tegendeel weer, en toonde de Sint en zijn pieten in een Vlaamse kleuterschool.

In die school speelde zich een hels tafereel af, een gruwel voor oppassen met lichte hoofdpijn, voor gevoelige pieten en mieten, kortom voor elkeen met een (zelfs slechts beperkt aanwezige) koppeling tussen trommelvlies en refluxreflex.

Wat was er aan de hand?

De kinderen hadden braaf hun liedje uit het hoofd geleerd, van wimpels, stoomboten en Spanjaarden, “al heen en al weer”. Maar de Sint had er niets beters op gevonden te
proberen hen te laten meezingen met een bossa-nova-remix van de evergreen. Wat natuurlijk niet werkt - die kinderen stonden daar 60 man sterk strak autistisch te kadansen, 1-2-3-4, 1-2-3-4, zonder enig besef dat ze de goede man met een kakafonie onthaalden.

Een beetje als een Sportpaleis-versie van “Daar gaat ze”, denk ik dan.

Eigen schuld dikke bult - dat komt ervan, Mediterrane ritmes in Vlaamse rituelen te willen binnensmokkelen! Foei!

Na so was… Karlheinz Stockhausen is een paar dagen geleden overleden.

Op youtube kom je soms mooie dingen tegen. Bv deze videoclip van ene Stephane Evezard, een afstudeerproject bij het geweldige ‘Pablo Picasso’ van David Bowie van Reality. Onofficieel hoeft niet klungelig of amateuristisch te zijn - hier zit de sfeer er klop op:

Wat een tekst ook, wat een jive:

Well some people try to pick up girls
They get called assholes
This never happened to Pablo Picasso

The girls would turn the colour of a juicy avocado
When he would drive down their street in his El Dorado

He could walk down your street
Girls could not resist his stare
So Pablo Picasso was never called an asshole
Not like you
Wow!

Deze week lag Reality al vaak op - mede omdat ‘David Bowie’ na ‘Covenant’ in mijn playlist zit (’Babel’ is een van mijn lievelingsnummers).

Naast ‘PP’ vind ik vooral het openingsnummer ‘New Killer Star’ een onweerstaanbare echoput - heel de dag dreint dat Battery Park al door mijn hoofd.

See the great white scar
Over Battery Park
Then a flare glides over
But I won’t look at that scar
Oh, my nuclear baby
Oh, my idiot trance
All my idiot questions
Let’s face the music and dance

En wat een (officiële, deze keer) clip hoort daarbij! Prachtig gedaan, en een extra laag hyperkinetisch geflikker dan de muziek alleen al voor zorgde.

Muziek, geweldig.

Deze kan ik de hele dag niet uit mijn hoofd krijgen: Challengers, van The onnavolgbare New Pornographers. De clip, ik weet niet, soms spreekt hij aan, soms word ik er wat misselijk bij. Whatever the mess, nietwaar?

Door allerlei waarschijnlijk geen tijd meer om naar het optreden in de Botanique te gaan dit weekend, maar voor wie nog tijd, geld, zin en ander lekkers heeft: het moet en zal een aanrader zijn.