zement

Woensdag is ons eerste kindje geboren: Rolf. Ongelofelijk.

Officieel nog een week te gaan, maar deze morgen, op weg naar mijn werk, zag ik vlakbij de bibliotheek een ooievaar op een boomkruin landen. Als omen kan dat tellen. Spannend!

Gisteren hebben we het wiegje geplaatst. Het is wel nog iets mer dan een maand, maar het is wel fijn ook meubilair in blijde verwachting te zijn.

Aangezien ik mijn duim bezeerd had bij een eerste poging, met een gemene tang uitgeschoten bij de eerste vijs (de moraal zit in de keuze van het materiaal), met een lelijke bloedblaar tot gevolg, nam mijn (eveneens zwangere) schoonzus de honneurs waar. Ze hebben er allebei ingelegen, dus dat zat wel goed.

Nu verder afwachten, tot we van hoogzwanger kunnen spreken!

Toen we dit weekend voor de derde en (urgh) laatste keer in Paradisio waren, een kantoorzaken- annex geboortelijst- annex prullariawinkel in Desselgem, om stuff voor de baby te kiezen, was net het laatste stadium van de kerstopruiming ingezet om plaats te ruimen voor de paasgekte.

Jammer dat ik enkel mijn gsm mee had, want volgend slachtveld was behoorlijk indrukwekkend:

Hooray for victory!

Omdat er altijd weer discussie over is en niemand die ik erom vraag erop kan antwoorden, hier nog eens de gouden formule om Pasen te voorspellen:

Het paasfeest (1e paasdag) begint volgens de christelijke kalender op de eerste zondag na de eerste volle maan vanaf het begin van de lente. (Q)

Aangezien de eerste volle maan dit jaar samenvalt met het begin van de lente (zie tabel - Q), vieren we Pasen zeer vroeg: 23 maart. Veel vroeger kan niet.

Ik bereid me zo langzaamaan voor op de geëikte kindervragen - ik wil niet met mijn mond vol tanden staan als ons eerste later plots de vraag stelt naar het waarom van Pasen. Ook al duurt dat nog wel even.

Met de neergaande kerstavondzon geef ik een glimp van een andere wereld, waarin de wollebollen het kerstverse kind komen bezoeken.

Ten huize zement, op de stereo, te bezichtigen tot 6 januari.

Onze baby is op komst, maar het mag vooral niet te veel kosten…

Nee, neen, zo is het niet: de spruit zal niets tekort komen. 
Maar een goed aanbod zoals dat van een collega wier kinderen intussen zo van bed verschoven zijn dat er een recent en slechts licht beslapen kleintje vrijkomt, kunnen we niet afslaan.

Zeg nu zelf - proper marchandise:

Zo hebben we ook eindelijk een centraal object om de kinderkamer rond te gaan bouwen… Het wordt echt tijd dat het verlof is, morgen.

Zaternamiddag, vrede in huis. Wat surfen, mindmap voor een long overdue paper (veel aan mijn hoofd deze week), stapeltje boeken voor de neus, en excerperen.

Op de achtergrond licht getik, van mijn breiende vriendin.

Kerst (en zoveel anders) komt eraan.

Na het werk naar St-Pieters getramd, daar de stoet weekendvluchtelingen trotserend (nil nove: nog steeds verlengen sommigen op vrijdagavond hun abo’s!) richting Melle - naar de jaarlijkse boekenverkoop van de bibliotheek.

Eén en ander op de kop getikt, dat wel, meestal onbeduidends (Vestdijkje hier, kookgidsje daar), maar schattig, zo wat dwarrelen tussen Konsalikbekoorden, Grandebladeraars en PietjePukgelukkigen. Nu ook - hoe lang geleden! - op een openbare computer tokkelend, want mijn laptop, die vindt geen net om aan te hangen.

Wat een bibliotheek ook - gezellig, grote keuze, de juiste boeken (Queneau haalde ik twee weken terug van het presentatierekje, ook Ingo Schulze zag ik al aangeprezen), geschikte DVDs, een zitzak voor de kleintjes. Zoals een buurtbibliotheek hoort te zijn.

Straks misschien nog eens naar een crèche gaan kijken - veel op til de laatste tijd - en dan een knabbeltje doen, ergens.

A propos til: Op de trein wat suf naar buiten getuurd, toen licht gekoer me terughaalde. Want naast me zaten twee monkelende heerschappen, voet op elk een mandje, waarin licht schuifelend wat koppels duiven koerden. Op weg naar Geraardsbergen, verlossing.

Hun, ons, mijn. Weekend.

Verleden week al plots, en vandaag duidelijk:
Het schopt, ook voor mij!
Dat verdient een

Waaw!