zement

Het is zover, onomstotelijk: na negen weken neemt Rolf gericht dingen vast. En likt er dan aan. En raakt gefrustreerd als hij het niet goed kan vasthouden.

Een weging en meting brachten het aan het licht: onze Rolf is op zijn 9 weken niet zozeer ne fermen als wel ne grooten. 5980 g is blijkbaar redelijk gemiddeld, maar 63 cm, dat gelijkt meer op eentje van 17 weken, vertellen de curves. Joy!

De doopviering zelf was een harde noot om kraken. Rolfman had het niet begrepen op zijn (toegegeven, nogal warme) doopkleed en op het gezellig geruchte en geroezemoes in de kapel, met doorlopend bleitinghe tot gevolg. Een mens kon enkel bedremmeld glimlachen en met een half oog zijn tekstjes afhaspelen.

Maar goed - gedoopt en gezalfd is ie, in de kerk waar mijn grootvader jarenlang koster geweest is, en daardoor ook klaar voor allerlei Jezus-verhalen en Moses-zandbakkerij in de aanloop naar zijn eerste communie binnen een paar jaar. Daarna (en ook daarvoor, mocht het een vroegwijze zijn), is hij vrij te doen en laten en geloven wat hij wil. Ons verging het niet anders en we vonden dat geen slecht uitgangspunt. Vindt niet iedereen Jezus geweldig als hij net kan lezen en schrijven?

Thuis een spreekwoordelijk toinfeeste met de trotse meter en peter, met mijn broer en zijn nieuwe vriendin, met mijn beide overgrootmoeders en met een nog steeds zwaar in het rood lopende Rolfman, die de drukte, de emoties, en de warmte wat te veel werden. Op enkele rustige momenten op het ververskussen en aan de borst na (de zogende zusjes maakten hun comeback), liep hij quasi continu hoog op.

Maar een donkere kamer, veel gesus en een nachtje later keerde de rust terug. In zijn nieuw streepjesplunje en zijn bruine ligzak behoorden de vuil emoties daags nadien al tot een ver verleden.

En dat het goed was zo.

Herelieve, onze Rolf is intussen al bijna 8 weken oud.

Vandaag is de doop gepland: de tekstboekjes liggen klaar, straks gaan we allemaal in bad (of toch iets met veel water), en in het algemeen stijgt de spanning, maar nu nog even niet: Rolf en mijn vriendin zijn nog even aan het tukken.

Hij kan al vanalles:

• Hoofdje (met nog wat gezwaai en occasionele uitschuivers) min of meer zelf rechthouden
• Geluidjes maken
• Volgen als we passeren
• Ons herkennen en andere mensen niet
• Gericht lachen
• Zichzelf wat bezighouden en “spelen” door naar beestjes te slaan in een park
• …

Zijn curves zijn goed. Eten wordt in groei omgezet (de foto geeft een idee van de schaal), en de babykleermaatjes volgen elkaar in rap tempo op - we zijn aan 62 toe: de 52s in het moederhuis gingen hoop en al 1,5 à 2 weken mee, de 56 begonnen een 1,5 week geleden te spannen. De voedingen zijn wel zwaar voor mijn vriendin, met cycli van 3,5 uur - telkens drie kwartier drinken, borstvoeding en een flesje, met dan 2,5 uur tussen. ’s Avonds slaapt hij vanaf tussen 19 en 21 uur, en slaapt dan tot ongeveer 3 uur. Niet echt praktisch dus. Maar dat zal wel veranderen.

Nu even de tekstjes doornemen. Want in koor voorlezen, dat wil geoefend zijn.

Het was weer feest: elk jaar op zomeruurzondag is er een ontbijt voor het goede doel van de Meulebeekse middenstanders dat we met smaak met z’n zessen verorberen. Te zeggen: dit jaar profiteerden Rolf en Nina mee van de lekkere liefdadigheden in de vorm van de zogende zusjes. Neef en nicht, het is me wat, zo in de zetel.