zement

Vorig weekend was er van wassen en plassen.

Mijn vriendin had het lumineuze idee de afneembare hoezen van onze zetels eens in een mild sopje te steken, aangezien die door de jaren - en intensief roken - (en is deze contractie verkeerd?) wel erg grauw geworden waren. Een rugleuning diende als proef, en het resultaat was verbluffend: onder de smerige drekboel, boven de aangenaam geurende lentefriste. Met het mooie weer was het snel beslist ook de andere overtrekken onder handen te nemen.

Daarnaast zijn we in gang gestoken in het huis dat we, door alle drukte van de laatste maanden heen, gekocht hebben. Eind juni verlaten we Melle, en tegen dan moet het gelijkvloers proper staan, aangezien we de bovenverdiepingen pas in september kunnen betrekken. Eerste actie was het stof van vele jaar verwijderen met onze Nilfisk Action A100 (waar we overigens nog steeds biezonder tevreden over zijn - enige onhandigheid is het feit dat het handvat van het stofzuigerlichaal verkeerd zit, zodat je het toestel niet rechtop kan dragen), de binnenramen lappen en de rolgordijnen afnemen, wassen en terughangen. Zo gezegd:

Dat het de max gaat zijn!

Goede raad in de installatiehandleiding van een Andrew satellietschotel, voor de montage op een dak:

If you start to drop antenna or mast assembly, get away from it and let it fall.

Dat geldt voor veel: omkippende theepotten, woks en frietketels. Gebroken vallend glas. Een ontglipte open veiligheidsspeld. Opletten geblazen dus.

In de HEMA nu al Koreaanse taferelen:

Een dag deels in het teken van de schoen.

Al maanden was ik op zoek naar nieuwe schoenen, toen ik een paar weken geleden eindelijk mijn gading vond in een schoenwinkel in (of all places) Ingelmuntser. Een sympathieke all-stars Diesel-kloon in een kleur dat bij mijn garderobe paste, dat zat snor. Vet snor. Tot een kleine week later de binnenzool van mijn rechtvoet in stukjes rubber uiteenviel, en ik welhaast voordurend op gravé leek te lopen.

Vandaag eindelijk de tijd gevonden terug naar de winkel te trekken, waar ze niet moeilijk deden. Het werden uiteindelijk deze Macabuca’s van El Naturalista - het merk met de kikker. Leuke zolen, goede hielgreep, heel makkelijk, en goed voor een verende tred!

Voor we naar Ingelmunster reden, waren we binnengesprongen om eens MBT-schoenen uit te testen. Ik had gisteren onderweg een folder opgepikt in centrum Gent, en ik wilde die wel eens aan de voet voelen. Die Masai Barefoot Technology-schoenen zijn geweldig: soepel, zacht, gemakkelijk, alles wat je wil - behalve goedkoop, echt stijlvol en waterbestendig. Maar als ik eens geld vijl heb, koop ik er zeker, voor mooie tussenseizoendagen en voor binnen, want ik heb nog nooit zo’n gemakkelijke schoenen aangehad. Zeker eens proberen!

Dingen die voor gratis zijn, zijn meestal rommel. Plastic beestjes die kraken als je ze meer dan 1 keer vastpakt, flessenringen die geen druppels tegenhouden, flippo’s, pins en andere klooierij. Maar de laatste maand was vet qua onvoorziene gratisstuff:

Gewonnen, gekregen zonder duidelijke reden in de winkel (zonder aankoopverplichting), gewonnen. Leuk, zo, dit eindejaar!

Ja hoor, de winter is in het land. Dat verraden de ijssterren op de Lieve, het geknoei met krabbertjes en startkabels in de Molenaarsstraat, de waarme gloed van chauffagegeéchauffeerde vingers en tenen als je de bureaux binnenspakt.

Het was al weer enige tijd geleden.

Kerstmis nadert, de advent is volop aan de gang! Weet je hoe ik dat zo plots weet? Wel: zo dus:

In Vonneguts roman Cat’s Cradle spreken de inwoners van het fictionele Carabisch eiland San Lorenzo een bijzonder dialect van het Engels. Zo wordt het bekende “Twinkle, twinkle, little star” het vreemd aandoende “Tsvent-kiul, tsvent-kiul, lett-pool store”.

Daaraan moest ik deze morgen denken, wachtend op tram 4, turend in Gentse Vlaanderenstraat. Boven de trambedrading hangt er kerstverlichting. Nu is dat niet zo speciaal - in vele steden hangen er quasi voortdurend lampjes om de kooplust bij god weet welke nakende feesten glans bij te zetten. Kerstverlichting alleen doesn’t do it for me.

Wat het wel deed voor me was het stilstaand verkeer, waarvan de uitlaatgassen eindelijk subtantieel warmer zijn dan de lucht. Dat zorgt voor vibraties in het blikveld, en twinkeling in de lichtjes.

Facit: als de verlichting twinkelt, is Jezus op komst.

Nog aangeschoten van de slaap deze morgen op pad richting halte Melle Leeuw, waar ik mijn tram langzaam zag wegmanouvreren. Even zonk de moed me in de knieën, maar een voorfietsend meisje redde de nog prille dag. Naar vuurwerk rook ze, die vreemde sulfergeur na collectief omhoogturen.

Verder, al op de Korenmarkt, geurde een negerin naar kokoshoudende zonnemelk, naar gezonde zonnebank. Nog een lichtpunt.

Zintuigen, het is me wat.

Al twee uur nu hangt de geur van ingeblikte tonijn in mijn neus. Walgelijk: ik lust geen vis, en tonijn riekt dan nog net zo misselijkmakend. De boosdoener vind ik niet - ik denk dat ik wat ziekjes aan het worden ben.

己所不欲、勿施於人。