zement

Naar Lux aan het kijken, en net gegrepen door een fragment uit Britain’s Got Talent. Wellicht kent iedereen dit al, maar voor mij was het nieuw, en dit is zo mooi, dit moet ik delen:

Argh. Ik kan geen parameters van INI-files meer zien. Mijn hoofd gonst als drie zwermen bijen, mijn ogen zijn dooraderd als vers-gevilde konijnen. Om maar te zeggen:

Zonder Gary Newmans Cars was ik waarschijnlijk al uren geleden tegen het vasttapijt gesmakt. Een youtube-venstertje in de hoek works wonders (al zijn de supra vermelde gevilde konijnen nooit veraf). Weinigen hanteren hun triangel met meer présence.

Lap! Geniet er zelf van…

Sista mannen på Jorden is een groep waar ik niet los van raak. In 1999 (of was het al 2000) zag ik de groep eens aan het werk in het Zweedse Lund, op een festivalletje waar ook Statemachine en Covenant te zien waren. En sindsdien ben ik verkocht, verknocht, verloren.

Ze maken melige muziek, zullen sommigen opperen, nog anderen: mottige muziek. Maar ik smelt bij de zachte stem, de glooiende synthesizerpartijen, de geweldige teksten (al is mijn Zweeds minder dan rudimentair). Elke week ligt er wel eens een song van hen op, minstens, vaak vaker.

De muziekjes op hun website (doorklikken > Ljud) geven een goed beeld van hoe hij klinkt, deze laatste man op aarde. “Brinner” is een van de eerste nummers waar ik voor viel, van het album Ligger tyst ett tag med:

Daarna volgde het album Luft, waarvan dit de titelsong:

Finns bara sten
Finns bara sten och grus, det enda som finns kvar här
Inte mycket mer, så jag tror inte jag kan finna några svar här
Det är svårt, men jag får se det ur ett annat perspektiv när
Jag förstår att det finns inga förutsättningar för liv här

Och jag ser, det finns ingen luft kvar
Inte mycket mer, än ett andetag
Vad gjorde jag för fel?
Det finns ingen luft kvar
Kan bara le, åt mitt misstag

En bagatell, jag råkade förbise, nu hopar sig problemen
Rätt marginell, är nu min chans att kunna återställa felen
Det strömmar ut, det strömmar ut den luft som jag såväl behöver
När den är slut, så får jag vänta på att mörkret det tar över (Q)

Nog daarna volgden een verzameling outtakes, Lost Tapes - Paleontologi en OK, OK, OK, een iets toegankelijker, vrolijker album, waaruit dit “Nagot jag saknar”:

Ik kan er echt niet bij hoe goed hun eenvoudige melodietjes zijn. Ik zou ze zo graag naar het Songfestival sturen om hen te laten winnen, om pop weer aangenaam te maken.

…

En joy - ik wilde mijn liefde simpelweg met de wereld delen, maar daardoor merk ik dat ze sinds mei 2007 een nieuw album uit hebben, Tredje Våningen, en ik wist het geeneens! Snel bestellen dus…

Vrijdagflauwte deze voormiddag, maar het zonnige weer en een Spezialkanüle schlagers gemengd met hier en daar een streep NDW hebben me er bovenop geholpen. Of toch: met de glimlach de dag laten doorkomen.

Het is een beetje zoals Huug zei, maar dan op mijn manier: ich bin reif für die Insel…

Wenn i so überleg, worum’s im Leben geht,
dann sicher net um des wofür i leb’.
I arbeit’s ganze Jahr lang, schön brav für’s Finanzamt,
i frag mi ob des ewig so weitergeht.

I bin reif, reif, reif, reif für die Insel.
I bin reif, reif, reif überreif.
Und i frag mi warum i no’ da bin,
für’s aussteig’n bin i scheinbar zu feig.
Und i wunder mi warum i no’ da bin,
für’s aussteig’n bin i scheinbar zu feig.

Wenn i einmal ins Postkastl schau,
wird mir im Magen flau.
Mein Leben kost’ mi mehr, als i verdien.
Mei’ ganze Energie geht auf,
für Sachen, die i gar net brauch’,
für Sachen ohne die i sicher glücklicher bin.

I bin reif, reif, reif, reif für die Insel.
I bin reif, reif, reif überreif.
Und i wunder mi warum i no’ da bin,
für’s aussteig’n bin i scheinbar zu feig.
Und i frag mi warum i no’ da bin,
zum aussteig’n bin i scheinbar zu feig.
I bin reif, reif, reif, reif für die Insel.
I bin reif, reif, reif überreif.
Und i wunder mi warum i no’ da bin,
für’s aussteig’n bin i scheinbar zu feig.
Und i frag mi warum i no’ da bin,
zum aussteig’n bin i scheinbar zu feig.

I bin reif für die Insel,
i bin reif für die Insel,
i bin reif für die Insel,
i bin überreif.
I bin reif für die Insel,
i bin reif für die Insel,
i bin reif für die Insel,
i bin überreif.
I bin reif für die Insel,
i bin reif für die Insel,
i bin reif für die Insel,
i bin überreif.

Op youtube kom je soms mooie dingen tegen. Bv deze videoclip van ene Stephane Evezard, een afstudeerproject bij het geweldige ‘Pablo Picasso’ van David Bowie van Reality. Onofficieel hoeft niet klungelig of amateuristisch te zijn - hier zit de sfeer er klop op:

Wat een tekst ook, wat een jive:

Well some people try to pick up girls
They get called assholes
This never happened to Pablo Picasso

The girls would turn the colour of a juicy avocado
When he would drive down their street in his El Dorado

He could walk down your street
Girls could not resist his stare
So Pablo Picasso was never called an asshole
Not like you
Wow!

Deze week lag Reality al vaak op - mede omdat ‘David Bowie’ na ‘Covenant’ in mijn playlist zit (’Babel’ is een van mijn lievelingsnummers).

Naast ‘PP’ vind ik vooral het openingsnummer ‘New Killer Star’ een onweerstaanbare echoput - heel de dag dreint dat Battery Park al door mijn hoofd.

See the great white scar
Over Battery Park
Then a flare glides over
But I won’t look at that scar
Oh, my nuclear baby
Oh, my idiot trance
All my idiot questions
Let’s face the music and dance

En wat een (officiële, deze keer) clip hoort daarbij! Prachtig gedaan, en een extra laag hyperkinetisch geflikker dan de muziek alleen al voor zorgde.

Muziek, geweldig.

Aangezien we hier begonnen zijn met het bovenhalen van de kerstversiering, is het tijd de laatste resten paassfeer te begraven.

Wie doet Sint-Nikolaas?

Via Wooster Collective.

Deze kan ik de hele dag niet uit mijn hoofd krijgen: Challengers, van The onnavolgbare New Pornographers. De clip, ik weet niet, soms spreekt hij aan, soms word ik er wat misselijk bij. Whatever the mess, nietwaar?

Door allerlei waarschijnlijk geen tijd meer om naar het optreden in de Botanique te gaan dit weekend, maar voor wie nog tijd, geld, zin en ander lekkers heeft: het moet en zal een aanrader zijn.

‘t Stond al bij Huug, en vandaag is het ‘tfilmpje van de dag bij Humo: een korte Mitschnitt ten terasse Wally’s in Miami:

Het maakt me wat weemoedig:

Eddy Wally is een van de figuren van wie ik soms denk - Amai (ja, welzeker, dus Amai: wat gaan ze doen als die sterft? Bij Urbanus heb ik dat bijvoorbeeld ook. God geve dat het nog even duurt voor het zover is, voor beiden, maar ik kan me niet goed voorstellen hoe je een necrologie schrijft voor Eddy, voor Urbanus. Mijn individuele gevoel - ja, dat kan ik me voorstellen. Maar niet hoe de media het zal aanpakken. Ik zal ver van het circus blijven, denk ik.

Voor mij is naar Eddy Wally kijken de laatste tijd synoniem met geconfronteerd worden met blijheid en vergankelijkheid tegelijk - de Miamibril geeft dat enkel een nog scherpere glitterrand. Niet dat ik er nu al van wakker lig (andere gesels, andere gezellen), maar laat het nu net dat zijn wat Lynch altijd zo verleidelijk pijnlijk voor me gemaakt heeft. Huug heeft gelijk, met zijn vergelijking.

Eddy, het ga je nu al goed!

Wie herinnert zich nog de dame met de gele, draagbare cocoon uit De Bedenkers, zwart strak in pak met een slapende blondine die op het moment suprême haar beste beentje mocht voorzetten? Als een soort laat-me-met-rust,ik-heb-geen-nood-aan-mensen-pakkie voor in de tram (was het Gent of Antwerpen)? Die (terecht) stuiterend naar huis gestuurd werd, zij het met iets meer pruillip dan voorheen?

Wel, op fontblog staat een interessante blog-post over het vervelende probleem, op het werk privé-telefoons te krijgen op de gsm en dan holderdebolder een afgesloten ruimte te moeten zoeken, van het bureau weg, intussen nietszeggends stamelend om de lijn niet dood te laten gaan:

Immer wieder beobachte ich in Büros, wie Mitarbeiter/innen private Telefongespräche auf ihrem Handy empfangen … dann stehen sie auf und streunen telefonierend durch die Räume, flüchten ins Treppenhaus, einen leeren Konferenzraum oder in die Toilette.

Een aantal nieuwe designs worden voorgesteld, waaronder deze Life Dress® uit China.

In deze uitvoering vind ik ‘m wel grappig, eigenlijk.

Maar ik weet als geen ander hoe lang de novelty van gadgets aanhoudt. Al is het verleidelijk, en multifunctioneel in kuststreken en overstromingsgebieden. Potpolderbewoners, rept u!

Toykyo, zo heet ie, schijnt het, het furby-achtige lachebekje dat menig Gentse blinde gevel siert.

De meest zichtbare is wellicht die aan de achterkant van de Galeria Inno/Kaufhof aan de Ajuinlei, waar hij een wulps naakt silhouet verving, maar de allerliefste versie vind ik nog altijd die aan de Opgeëistenlaan, niet ver van het Rabot en het nieuwe gerechtsgebouw. Die is zo schattig robottig, een beetje het Tobbi-gevoel dat bovendrijft.

Klick-Klick. Medium city life, het kan zo mooi zijn.