Hoe en waar en wanneer, ik kan het me niet herinneren, maar al maanden loop ik te roepen dat ik af en toe door mijn knie stuik, en niemand die compassie toont. Maar mijn wraak is zoet: gisteren wees een CT-scan uit dat de mediale meniscus van mijn rechterknie gescheurd is.

Vandaar die stekende pijnen als ik braquesgewijs de traf afkom, of fluks een keitje trap langs Streuvels wegen. Morgen naar het ziekenhuis voor een onderzoek, wellicht volgende week een kleine ingreep.

Op hoop van geen onherstelbaar letsel!

Hihi… via de Wallace mailing list een link naar de volgende cartoon doorgekregen:

Wat me eraan herinnert dat mijn bijdrage voor het voetnotenboek bij Kadmos over Wallace nog moet worden nagezien. Blij - oi, oi! - dat ik ben dat ik als actieve meevolger mee mag doen in de volgende workshop Am Rande bemerkt in oktober: je hebt er geen idee van hoe warm ik me onthaald wist…

Morgen naar Muscat, de hoofdstad van Oman, voor het werk. Training voorbereiden en geven over het nieuw te implementeren uitwisselingsplatform voor multimedia (radio en tv) voor de Arabische wereld. Spannend, zeker omdat we nog niet helemaal klaar zijn. Het zal heet worden onder onze voeten.

10 dagen. Zonder vriendin, zonder Rolf. Dat de zon maar schijne, ter compensatie.

Het viel al bij al nog mee, dat golfen.

Het is best inspannend, vergt veel techniek en is wel sociaal op een echt terrein, kan ik me voorstellen. En het is leuk te denken dat je overvliegende eenden met een fluogeel balletje uit de lucht zou kunnen meppen, zeer theoretisch natuurlijk.

Maar het is niet echt iets voor mij: de graszoden vlogen me om de oren bij het pitchen (”bojrstel hèt gurass”, maande pro Andy), er werden gaten in de lucht geclubd en bij het putten voel je je een minigolfer op een miniatuurpelouze.

Straks moet ik gaan golven. In de Gentse Golfschool. In het kader van de Customer Support Week. Van mijn afdeling dus. Als teambuilding.

De keuze van het modale werkwoord in de eerste zin spreekt boekdelen. Want verder dan wat geput in de Wii Sports gaat mijn ervaring niet, en ik ben nogal klunzig met stokken clubs (zoals de golftrainer pro me zal corrigeren, ongetwijfeld).

Maar wie weet wordt het dikke fun!

Het is zover, onomstotelijk: na negen weken neemt Rolf gericht dingen vast. En likt er dan aan. En raakt gefrustreerd als hij het niet goed kan vasthouden.

Het gebeurt me de laatste tijd steeds vaker: in boeken beginnen en dan stoppen. Deze week nog De utopisten van Louise O. Fresco, dat met een lonkende kaft en een goede blurb op de aanprijsrekken in de bibliotheek stond. Na het eerste boekdeel van 50 blz. had ik het wel een beetje gezien: geen bijster goede dialogen, personages rollen niet, thema zei op zijn best bwa en zozo, en ik raakte het gevoel niet los dat ik veel beter eens Uwe Timms Rot zou lezen in de plaats. En zoveel tijd heb ik de laatste weken trouwens ook niet.

Wegleggen deed ik ook vroeger soms. Af en toe door veranderde omstandigheden: na een vroeg afgebroken reis in Frankrijk is bv Pynchons Mason & Dixon half blijven liggen, hoewel ik die heel goed vond, en in Gödel, Escher, Bach ben ik na een paar honderd bladzijden bij een taaie lap logica blijven hangen, omdat ik enkel ’s avonds laat aan lezen toekwam toen (einde zwangerschap). Beide boeken blijven evenwel op de leesplank liggen.

Maar steeds vaker vind ik ook niets aan een roman, en is het afwegen of het de te investeren tijd waard is. Daarbij hanteer ik al jaren de 10%-regel: als het na een tiende niet boeit, dan hoeft het niet meer. Maar de eerste 10% lees ik wel uit - dat is ook echt nodig.

Toen ik over Infinite Jest van David Foster Wallace werkte, een paar jaar geleden, bleek dat ook: pas na meer dan 150 bladzijden (het boek is er 1100 dik, maar dan wel met een hondertal kleingedrukte eindnoten, wat de leestijd aanzienlijk doet op oplopen) begint er lijn in de disparate verteltrant te raken. Soms moet je ook gewoon echt wennen: Martin Walsers Tod eines Kritikers boeide me zeker ook niet van in den beginne, maar na even te hebben doorgebeten vond ik het om verschillende redenen wel een interessante leeservaring.

Heel vaak omzeil ik het probleem ook door kort te gaan: ik hou van auteurs die ook kleinere vormen goed hanteren. Dan is het makkelijker door te bijten tot het einde, en doe je echt ontdekkingen die naar meer smaken. Kafka, Robert Walser, Schmidt, Wallace, Henscheid soms, Max Goldt zijn maar enkele voorbeelden.

Maar soms niet, en dan begin ik aan langere lectuur. En dan moet ik soms voortijdig stoppen. Maar altijd pas na 10%. Uit respect voor de tekst, en (vanitas!) uit respect voor mijn keuze.

Het was eens prijs gisterenavond, tijdens een belspel op één van de commerciele zenders. Ze zochten “automerken met een o”, iets wat al gauw op “sterrenstelsels met een B” of “Europese steden met een e” begon te lijken, aangezien zoals gewoonlijk al snel de meer voor de hand liggende merken zoals Volvo, Honda, Pontiac en zelfs Renault de revue gepasseerd waren, en het eenieder begon te dagen dat het weer van hooibergspeldzoeken geblazen was.

Tot de drammende del bestookt werd door bellers die er duidelijk de Wikipedia-lijst van automerken bij hadden genomen, en de eerste flosj getrokken werd.

Tokchon, was het eerste correcte antwoord. Inderdaad, dat hoort u goed: Tokchon. Een Noord-Koreaans “merk” uit de gelijknamige stad, dat echter al in 1975 omgedoopt werd van Tokchon Motor Plant tot Sungri Motor Plant.

Hadden ze nu gezegd: ja, we zoeken een “klein, historisch Asiatisch automerk met een o”, dan ware het nog te doen geweest. En zelfs dan, want in Kim Mi-youngs interessante artikel “The Struggling North Korean Automobile Industry” uit 2002 is te lezen over de povere kwaliteit van de Noord-Koreaanse kopieëconomie:

In the absence of competition, technological renovation is basically hard to realize in North Korea. Since the 1950s, North Korea’s auto industry has persistently relied on “anatomy plan drawing” - a practice of disassembling foreign-made car models and drawing their parts design one by one. Through this method, they produced late in the 1980s the “Mount Paikdu” model, a replica of the German made Mercedes-Benz. “The car is a poor replica, with the door not shutting properly due to unmatched window sections,” recall North Korean defectors in the South who had traveled in the car. [...] [L]ocal products are so inferior in quality to foreign-made cars that a popular saying goes: “North Korean cars can be likened to ox-carts while their foreign counterparts are airplanes.”

“We zoeken een kleine, historische Asiatisch ossenspanproducent met een o! En we verdubbelen de prijs. Iedereen slaapt toch? Bel nu - en win!”

Een weging en meting brachten het aan het licht: onze Rolf is op zijn 9 weken niet zozeer ne fermen als wel ne grooten. 5980 g is blijkbaar redelijk gemiddeld, maar 63 cm, dat gelijkt meer op eentje van 17 weken, vertellen de curves. Joy!