te

Soms word je onverwachts ontgoocheld.

Na drie keer een lege rij in de videotheek was The Good Shepherd eindelijk eens in onze speler beland. Ik had ernaar uitgekeken: goede cast, benieuwd naar De Niro’s talent en geïnteresseerd in het topic, de beginjaren van de CIA. Beetje geleid door de positieve recensies ook, oa die in de 09, waar het volgende te lezen was:

Dommel vooral niet in [slaat op het topic], want De Niro zorgt zowel op technisch als op verhalend vlak voor de nodige extra’s. De bedwelmende breedbeeldfotografie van JFK-cameraman Robert Richardson speelt een slim spelletje met close-ups en wide-shots en refereert zonder blikken of blozen aan het beklemmende sfeertje uit de spionageklassieker The Third Man. Tegelijkertijd blaast het succulente scenario van Munich-auteur Eric Roth de grens tussen feit en fictie aan diggelen door in te zoomen op de keerzijde van Wilsons carrièreverloop. De steeds dubieuzer wordende idealen van de protagonist worden immers gereflecteerd in zijn rampzalige huwelijksleven. Het is die combinatie van Wilsons professionele én persoonlijke inschattingsfouten die van The Good Shepherd een prachtparabel over Amerika’s zonden maakt.

De toelichting klopt, daar niet van: het uitbreiden van Wilsons schemerzone is inderdaad boeiend, er zitten heerlijke camerashots in (dat opfladderend verbrande afscheidsbriefje!), maar o.a. de Skull&Bones-sequenties heb ik al beter gezien (zelfs in The Skulls, wat toch niet echt een meesterwerk was), de “Belgische ventilators” vond ik er wat aan de haren bijgesleept (hoewel het historisch misschien wel kan kloppen – wie weet? -, maar eerlijk gezegd: wen kümmert’s), en het plot is wel héél ingewikkeld. Bovendien zaten er, net als in Munich trouwens, wat ik ook al wat te enthousiant aangeprezen vond, een aantal rode draden in die me iets te gezocht waren, bv de focus op het horen. Van de dove geliefde over het ik-hoor-je-niet-zeg-luider-dat-je-van-me-houdt en het gefingeerde hoorapparaat van de Duitse tot het afluisteren en high-tech versterken van geluidsgolven binnen de CIA, wel… inderdaad. Allemaal ietsje te. Ook ik stond erbij en keek ernaar.

Maar oordeel vooral zelf. Het is zeker geen slechte film, verre van, en intelligent (no pun intended) opgezet en goed in beeld gebracht. Jammer dat het mij niet echt raakte. In tegenstelling tot Haggis’ Crash (2004) die we gisteren bekeken, of Iñárritu’s Babel (2006).

Het is maar even meegeven.

Advertenties

One thought on “te

  1. Pingback: Lijstjestijd - Films 2007 « zement

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s