Oui ! il est beau, l’amusement !

Het heeft wel even geduurd voor ik er helemaal doorheen was, maar gisterennacht was hij uit, Flaubert’s Bouvard en Pécuchet (1881, postuum). In het Nederlands weliswaar, al lijkt de Franse tekst op zich wel te doen, achteraf, met hier en daar een uitlegje toch. Maar goed: het moest nog enigszins vlotten, dus ik heb de gemakkelijke weg gekozen en zo mijn eerste roman uit de openbare bibliotheek sinds jàren  gelezen. Ik, met mijn faible voor eigen boeksels.

Los van de paar snippets uit Julian Barnes’ Flaubert’s Parrot had ik nog niets van Flaubert gelezen. En toen het gesprek een paar weken geleden op de Dictionnaire des Idées Reçues kwam, was het duidelijk dat ik één en ander in te halen had, temeer ik (nog maar eens) een faible heb voor het meer encyclopedische in literatuur. En dat is Bouvard en Pécuchet zeker. In de woorden van JB: het boek

requires a stubborn reader, one willing to suspend normal expectations and able to confront both repetitious effects and a vomitorium of pre-digested book learning.

Dat vat het wel een beetje samen. Direct zin om studies erover te lezen (maar wanneer moet ik dat doen?).

Het is een dolle rit, doller dan Stifter, sneller dan Melville, repetitiever maar ook makkelijker dan Pynchon of Schmidt, maar minder elegant dan Ror Wolf. Al moet ik dat laatste dringend eens nader bekijken – ze zijn verleden week gearriveerd, mijnheer.

Je wordt er wat draaierig van, en met een goede kritische editie ware het verder springen geweest, maar toch: dit smaakte naar meer. Meer Flaubert! Meer!

Dat het maar snel weer verlof is!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s