Resonance Ghent 2008

Dit weekend was er de eerste editie van het Resonance festival!

In de Bijloke was ik er maar kort bij: we hadden vooraf nog een en ander te doen. Maar toch nog Krikri en de ReacTable aan de slag gezien. Wat fijn was. Kleurrijk, leuke technologie, maar de RT toch niet echt de ultieme muziekmachine. Dromen als dilletant zonder meer aan de slag te kunnen blijven dromen. Alle laserharpenthereminsreactablesnogaantoe!

Daarna ging het – een tussenstopje thuis later – naar de balzaal van de Vooruit, waar vooral de eerste bijdrage me kon boeien: Kim Hiorthøy, de dreunende dreumes. Ik werd er zowaar zeer enthousiast van.

Niets daartegen was de daarna opdagende dreinerige drammer, Vladislav Delay. Niet dat zijn muziek slecht was, maar de avond vorderde en rechtstaand naar ijle scapes luisteren, is niet aan mij besteed. Bijbabbelen met de vrienden dan maar, en dat maakte veel goed.

Er zat veel tijd tussen de groepen, dus Plaid begon er tamelijk laat aan. Het viel me wat tegen: eerst wat technische problemen, daarna ultradroge, nogal vierkante hooks, geïllustreerd door een saaie lijnenprojectie. Niet slecht, maar niet zo mijn ding. De menigte dacht er anders over.

Daarna was er nog vanalles, maar ik was doodop en besloot de nacht aan de brakers te laten: morgen was er immers nog een avond.

In de Limonada! Waar ik – schande! – nog nooit binnen geweest was. Er was een zee van blauw, lekkere cocktails (Jade! Njam!) en zitblokjes. Een aangename verrassing.

In die zee baadde Wouter van Velthoven, die in zijn dooie eentje analoog geluidjes samenknutselde tot iets ongemeen boeiends.

Vervolgens speelde Deaf Center ten zweef. Volgens de website speelden ze al eens onder de sterrenhemel van het Brusselse planetarium, waar ik een kleine godservaring had op mijn 16de verjaardag, tijdens een in jenever ingemaakte schoolreis. En dat deden ze bijwijlen over in deze kleine kring. Smullen. Bv van afsluiter white lake (luister hier onderaan).

Voor ons was de aflsuiter Kammerflimmer Kollektiv, dat met harmonium, electrische gitaar (hm, nu ja, bespeeld met strijkstok) en contrabas een ijle, jazzy sound produceerde. Ik was wat te moe om helemaal mee te zijn, maar desondanks vond ik het een schitterend concert.

Hartverwarmend, deze editie. Volgend jaar meer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s