the sequel / de zeekwel

Sea_cucumberOm even een scheef beeld te gebruiken: soms hangt een idee blijkbaar gewoon in de lucht, zoals een zeekomkommer.

In 2009 las ik in EDIT, een literair tijdschrift uit Leipzig,  een essay van de jonge Duitse prozaïst en theatermaker Wolfram Lotz over kanker en spanning tussen oneindigheid en sterfelijkheid. Hij doet dat aan de hand van zeekomkommers: hun cellen kunnen zich oneindig vaak regeneren zonder dat ze gaan woekeren. ‘Het is of het sterven deze dieren gewoonweg is vergeten’, schrijft Lotz. Een vreemde maar beklijvende tekst, die in het Nederlands onder de titel ‘Telomeren’ werd opgenomen in nY #5, en die nu ook online te lezen is.

Hoe groot was mijn verbazing toen ik begin februari zag dat in het gestaag groeiende archief van het tijdschrift Raster naar aanleiding van de dood van Wisława Szymborska een gedicht werd geplaatst dat met datzelfde dier aan de slag gaat. Weliswaar gebeurt dat in een iets andere richting, maar toch. ‘Op de ene rand de dood, op de nadere het leven. / Hier wanhoop, ginds goede moed.’ Vreemd hoe zo’n dier als kapstok tot zo’n resultaten kan leiden.

En nog verwonderlijker is dat een voor westerse ogen zo bizar gegeven zoals Wikipedia weet een geliefd topos is in Japanse haiku’s: in 2003 werden er maar liefst 1000 gebloemleesd in Rise, Ye Sea Slugs! 

rise

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s